Zon, zee en strand op de Thaise eilanden!

Vliegen met Qatar blijkt alweer een goede zet. Van zodra we in de lucht hangen, komen ze rond met een snack en iets te drinken. We kiezen een film uit en nestelen ons voor ongeveer 2 uur neer. Landen, controles, visum. Vlot, vlotter, vlotst. Totdat ik in de gaten krijg dat mijn visum vervalt in Maart, terwijl die van Bart tot April geldig is, dus maar terug naar de balie voor nieuwe stempels.
En terwijl Bart nog eens voor de taxi wil gaan, kies ik resoluut voor niet meer opgelicht te worden. Met de BTS trein en de metro krijg je tenminste eerlijke prijzen. We verblijven op Silom, de businessdistrict van Bangkok en op redelijke wandelafstand van Siam, het winkelcomplex. Ons tweede bezoek aan Bangkok bestaat dan ook volledig uit winkelen. Souveniers, nieuwe kleren, ideetjes opdoen voor elektronica.
Omdat een tripje naar Ayutthya ons 3 maanden geleden niet was gelukt, wordt dat ook ingepland. Met de trein vertrekken we ’s ochtends richting de oude hoofdstad van Thailand. Hier liggen nog verschillende ruines van het Keizerlijke Rijk. Te voet, met de fiets en met de boot, op 2 dagen proberen we zoveel mogelijk van de oude stad te zien vooraleer we terug naar Bangkok sporen.
We spenderen nog enkele dagen aan shoppen in en rond het Siam Complex. We sturen de kadootjes op naar huis en vertrekken met de nachttrein naar Ko Tao, onze eerste eilandstop. Vermits de bedjes al dagen op voorhand waren volgeboekt, kochten we ons een zitje in een aircowagon. En dat bleek allesbehalve comfortabel te zijn, van 22.50u tot 6.30u met regelmatig stops om volk op te halen of af te droppen, daarna de bus in voor een ritje van 30 minuutjes totaan de ferry en het ferry ritje zelf duurt nog eens 2 uur.
Helemaal geradbraakt komen we aan op het eiland, ons hostel is een open-dorm. Boven op het dak van een gebouw lagen er 8 dunne matrassen met telkens een muskietennet over. Een dak en twee zijkanten waren dichtgemaakt met bamboo en een zijkant had een zeil dat je kon oprollen. We slapen hier verbazingwekkend goed zo onder de sterren.
Hoog tijd om een duikschool te kiezen. Ko Tao is de goedkoopste plek ter wereld om te leren duiken. We kiezen een duikschool van middelgroot formaat, Simple Life. Omdat ik al een introductieduik heb gedaan in Australie, stond PADI gecertificeerd worden hoog op mijn verlanglijst. Open Water laat je tot 18m diep duiken met een buddy en Advanced Open Water geeft je dezelfde vrijheid tot 30m diep. 
Onze instructeur is de Australische Nick, een jonge gast met 14 jaar duikervaring. Onze groep bestaat uit 3, Bart, ik en de Israelische Dor. De theorie wordt gegeven in filmformaat, 45 minuten lang kijken we naar een filmpje waarin alles word uitgelegd. Daarna krijgen we een test. ’s Namiddags gaan we de boot op, wetsuit en vinnen aan, tank op de rug en het water in. We zwemmen naar een ondiep stuk en oefenen de basistechnieken. Hoe maak je je oren leeg, hoe krijg je je masker leeggemaakt als het vol water zit, wat doe je als je je luchtregelaar verliest, etc.
Dag twee krijgen we opnieuw theorie, testen en een examen. Daarna doen we de eerste 2 duiken. We gaan via een boeilijn naar beneden tot op een max. van 6m diepte. Voor Dor en mij lukt het klaren van de oren zonder problemen. Bart zijn oren werken niet mee en dus zit zijn duiktrip er al rap op. Nick neemt ons mee voor een duik van zo’n 20 minuten. We voelen ons nog wat onwenning, maar genieten toch van de prachtige onderwaterwereld en de rust die je vindt onder het water. Vissen, koraal, je buddy en het geluid en de bellen van je luchtregelaar.
Theorie zit erop en dus staan er voor de laatste dag alleen nog 2 duiken op het programma. We vertrekken ’s morgens voor een duik van 10m en eentje van 12m. Bij iedere duik worden we meer en meer gewoon aan de luchtregelaar en het ademen onder water en kunnen we genieten van onze duiken over het reef. Na 3 dagen en 220 euro ben ik een PADI-certified Open Water duiker. Bart zijn oren doen na 3 dagen nog altijd pijn en dus is duiken uitgesloten. Hij koopt zich dan maar een snorkel en die testen we in de namiddag uit. Sairee Beach heeft een mooi reef waar je naartoe kunt lopen.
Omdat Dor met zijn vrouw vertrokken is richting Australie, blijf ik nog alleen over om Advanced Open Water te halen. Nadat je dit brevet hebt, mag je met een buddy tot op 30m diep duiken. Gelukkig komt hier geen theorie meer bij kijken, je hebt 2 verplichte duiken, diep en navigatie. En dan 3 vrij te kiezen duiken, maar bijna iedereen doet dezelfde. Peak Performancy Buoyancy (= het perfectioneren van je neutraal drijfvermogen), wrakduiken en nachtduiken.
De volgende 2 dagen zijn heerlijk relaxed. De  navigatieduik waar je op 3 manieren leert om je weg niet kwijt te geraken onder water zijn met een kompas, het tellen van je vinslagen en seconden tellen. Zo gemakkelijk! Het neutrale drijfvermogen daarintegen is bij mij een ramp. Ik moet horizontaal, verticaal en op mijn kop blijven drijven, maar ik crash zoals gewoonlijk tegen de grond. Verder doen we nog de octopus, dit zijn ringen die onder water staan opgesteld en waar je doorheen moet duiken. Ook dat is niet zo simpel als het eruit ziet. Volgens Nick is er met mijn buoyancy dan ook niets aan te vangen.
Bij de diepe duik hoef ik geen skills meer te leren. Nick laat me wel zien dat kleuren veranderen op zo’n diepte. De rode kleur is bijna zwart, als je er dan met de zaklamp op schijnt zie je de rode kleur terug. Als we enkele barracuda’s zien stoppen we en al snel worden we volledig ingesloten door meer dan honderd stuks. Ze vormen een cirkel rond ons, absoluut fantastisch om mee te maken. Ook zien we een pijlstaartrog. We duiken tot een maximum van 26 meter.
Onze voorlaatste duik is een wrakduik. De HTMS Sattakut is een oud Amerikaans WO2 marineship dat in de Royal Thaise Marine vaarde van 1947 tot 2007. Het 48 meter lange schip werd op 18 juni 2011 opzettelijk gezonken dichtbij de kust van Koh Tao als een nieuw artificieel rif en duiksite. Door het onvoorspelbare weer en de stroming belandde het wrak op zijn zij in het water. Twee maanden later werd het schip rechtgetrokken en verplaatst naar zijn laatste rustplaats op 30m van de duiksite Hin Pee Wee. Het diepste punt ligt op 30 meter. Dit is ook het maximum dat ik mag doen. Omdat het mooi staat in mijn duikboekje vraag ik Nick dan ook om tot de 30m te duiken. Wrakduiken is leuk, maar je moet echt wel je drijfvermogen onder controle hebben. Binnengaan in het wrak is niet toegelaten, daarvoor moet je een wrakduiker gecertificieerd zijn, maar mijn kop even binnensteken mag ik wel.
De nachtduik verloopt iets anders, omdat je in het donker niet veel ziet, krijgt iedereen een zaklamp. We leren de signalen die we moeten geven met de zaklamp. Samen met Nick en mij was er nog iemand mee. Een agent uit Antwerpen (maar zijn naam moet ik jullie schuldig blijven). Eenmaal in het water gaan we op zoek, we zien o.a. kogelvissen, een baby paling, een inktvis, enkele pijlstaartroggen.  
De laatste dag voelt Bart zich wat ziekjes en laat ik hem maar in bed liggen. Zelf loop ik naar de Mango Lookout, hier krijg je een mooi zicht over Mango Bay. Daarna loop ik door naar Mango Beach, heuvel op, heuvel af, er lijkt maar geen einde te komen aan de wandeling. Ik zie quads, brommers en fietsers passeren, maar niemand die zo zot is als mij om dit te voet te doen. En hoewel ik 2.5 liter water bijhad, was de wandeling toch nog een heel stuk verder en moeilijker dan gedacht. Op sommige delen was het gewoon geen weg meer te noemen, meer gaten en losse zand dan wat anders. Zelfs de brommers hadden problemen om recht te blijven. En als absolute domper blijkt Mango Beach een prive beach te zijn. Omdat ik alleen maar enkele foto’s wou nemen en dus geen zwemgerief bijhad, vond ik 20 euro entree toch wat duur. De optie om onder aan het water een boot te nemen terug naar de bewoonde wereld was ook uitgesloten. Er zat dus niets anders op om die hele rit terug te wandelen, dat koste me zeker 3 uur. Eerst nog eens een dikke laag zonnecreme want shaduw op de route was hard te vinden. Er passeren enkele brommers maar niemand die me een lift aanbiedde. Dus toen ik 2 gasten hun brommers de steile zandweg op zag duwen, bleef ik staan en nam ik enkele foto’s. ‘Ik geen lift, zij geen hulp!’ Dat vond ik ervan, maar 100 meter verder stond een van de gasten toch te wachten en bood me uiteindelijk een lift aan. Na 40 minuutjes wandelen ging ik die echt niet afslaan en dus stapte ik drijfnat van het zweet achterop de brommer. De Zwitser zet me af in de buurt van ons eerste hostel, van hieruit moest ik nog 10 minuutjes lopen tot aan ons hotelkamer. Allesinds beter dan nog 2,5 uur te ploeteren door losse zand.
Na 8 dagen op Ko Tao wordt het tijd om door te reizen. Allewel ik met gemak nog enkele maanden kan blijven, een kleinschalig en supergezellig eiland met goede snorkel-, duik- en wandelgelegenheden. De taxi’s op Ko Tao zijn luxe sŏrng·tăa·ou, een smalle pick-up truck met 2 banken aan de zijkant voor de passagiers. Veel te groot voor de kleine wegen op dit eiland. 7 personen en (ik schat) een 200 kg aan bagage later worden we afgedropt aan de ferry.
Omdat Bart bij het pakken deze morgen opnieuw zijn rug heeft bezeerd, kan hij dus niets zwaars dragen. En dus heb ik een 22kg zware backpack op mijn rug en nog eentje van 20kg op mijn buik. Dat is dan 2/3de van mijn eigen gewicht. Een hilarisch zicht voor iedereen behalve mij waarschijnlijk. Gelukkig krijgen we nog even hulp van Nick die Bart zijn zware valies overneemt.
De boot zit stampvol, Bart, Michelle en Wesley proberen een plaatsje te vinden met airco. Nick, Shane en ik lopen naar het deck voor een frisse neus. Iets wat een goed idee bleek want de zee was vrij ruw. En na een half uurtje hingen de eerste passagiers al over de railing. Nick gaat in Ko Phangan van de boot om zijn visum te vernieuwen. Shane vliegt vanuit Ko Samui riching Doha, Qatar. Michelle en Wesley richting Engeland. Wij blijven enkele daagjes op Ko Samui.
Na de slechte bedden op Ko Tao waren we verheugd op de zachte matrassen van ons hostel op Ko Samui. Heerlijk slapen, althans dat dachten wij, maar dat was buiten onze kamergenoten gerekend. Met de leeftijd van 18, 19, 22 en 23 waren ze zomaar even 10 tot 20 jaar jonger als ons. En zoals de Engelse Simon het zo mooi verwoordde: “With you it’s all about the travelling, with us it is all about the partying”.En party’en dat kunnen ze, stil zijn als ze ’s nachts terugkomen al iets minder. Om 3 uur komen ze een eerste keer binnen, doucheke nemen, geld zoeken of gewoon een feestje bouwen op ons balkon. Om 5 of 6 uur strompelen ze dan stomdronken binnen en luisteren eerst nog een uur naar Rammstein. Zelfs met oordoppen in en mijn ooglapje op presteren ze het nog om me wakker te maken op alle uren van de nacht. Overdag krijg je dan duizend maal excuses aangeboden en zeggen ze dat wij ’s morgens gerust lawaai mogen maken zodat zij wakker zijn. Het enige probleem is dat die gasten zo bezopen zijn dat die niets meer horen. Maar al bij al zijn het superleuke kamergenootjes en wordt er heel wat plezier gemaakt.
Terwijl Bart het rustig aan doet om zijn rug te ontzien, boek ik me een tripje naar Kha Thong National Marine Park. Hier ga ik kayakken, maak een wandeling naar een viewpoint voor een prachtig uitzicht over enkele van de 42 eilanden die het park bevat. Vermits ik voor de budgettour had gekozen, zat ik op een grote boot met 150 anderen. Ik nestel me op het bovendek, hoog tijd om mijn bikinilijn wat bij te bruinen.
De laatste dag ga ik nog maar eens shoppen, het lijkt wel alsof we de laatste weken niets anders hebben gedaan. Maar vermits we allemaal oude kleren hadden meegenomen en ondertussen de kilo’s verdwijnen gelijk sneeuw voor de zon is het dus hoog tijd voor een nieuwe look. We vinden een sjiek shoppingcenter, de goedkope straatwinkeltjes hebben allemaal hetzelfde te koop, iedere winkel op ieder eiland. Dus geef ik liever iets meer uit voor kleren die de meeste backpackers niet kunnen of willen betalen en van degelijke kwaliteit zijn. In de eerste winkel kwam ik al snel tot de conclusie dat ik mijn visa-kaart had laten liggen op het hostel (in mijn kluisje welteverstaan). En dus worden de rollen omgekeerd, in Bangkok was Bart zijn kredietkaart vergeten en mocht hij eens gaan shoppen op mijn kosten, deze keer mag Bart bij iedere winkel zijn kaart bovenhalen. Heerlijk zo shoppen op kosten van ne vent! En natuurlijk zoals een echte vrouw het betaamt moet ik een kledingstuk kopen dat ik absoluut niet nodig heb. Een zwart rokje waar ik helemaal verliefd op werd van zodra ik het paste. Tja, we zijn nu eenmaal vrouwen eh.
’s Avonds boeken we het transport naar onze volgende bestemmingen. Jaja, bestemmingen! Voor het eerst in 4 maanden reizen we naar verschillende dorpen. Ik ga richting Khao Sok om vandaaruit het Khao Sok Nationaal Park te bezoeken, terwijl Bart enkele dagen extra rust neemt in het dorpje Khao Lak.
Ons transport is wel hetzelfde. We hebben wel nog nooit zoveel verschillende overstappen moeten maken voor op een bestemming te geraken als deze. ’S morgens worden we opgehaald door een mini-bus. Die dropt ons af aan de grote busterminal, vandaaruit gaan we met bus en al de ferry op, terug op het vasteland brengt de bus ons naar het busstation van onze touroperator en na een half uurtje wachten kruipen we in een sŏrng·tăa·ou. Die brengt ons naar het busstation van Surat Thani waar we terug op een grote bus springen. Na een half uur cirkeltjes rijden in de stad hadden we zowat ieder busstation gehad en konden we verder rijden naar onze bestemmingen. Maar halverwege in een minidorpje stoppen we, waar we aanvankelijk dachten dat dit een pitsstop was, bleek na 30 minuten wachten 4 minibusjes te stoppen en werden we opgesplitst. Bart verdwijnt al snel richting Khao Lak. Ik krijg een busje samen met een Poolse jongen en een Duits meisje die samen aan het reizen waren nadat ze elkaar hadden ontmoet bij vrijwilligerswerk in Nepal en een ouder koppel van (ik dacht) Duitsland.
Khao Sok Nationaal Park is me aangeraden door mijn tandarts en ook alle reisgidsen en het internet noemen het een van de beste parken van Thailand. Het park herbergt een van de oudste regenwouden op aarde. Benieuwd dus!
Ik boek een 2 dagen / 1 nacht trip naar het Nationale Park. ’s Morgens worden we met een busje naar de haven gebracht. Vandaar uit varen we in een uurtje naar het meer van het NP. Ondertussen kunnen we genieten van de omgeving en de enorme kalksteenrotsen die we passeren. Aan het meer drijven een stuk of 30 bamboe hutjes. Dit is onze slaapplaats voor de nacht, in het hutje ligt een matras met muskietennet. Dat is alles, lekker primitief dus!
Terwijl we wachten op de lunch nemen we een duik in het glasheldere blauwe meer. Met zijn 35 graden is het heerlijk warm en toch verfrissend. Na de lunch gaan we een van de vele grottenstelsels bezoeken. We vertrekken gewapend met oude kleren die nat en vuil mogen worden richting de grot. We lopen door de jungle richting de grot. Ondertussen kwamen we andere groepen tegen en sommige waren nat van kop tot teen. In de grot lopen we langs de indrukwekkende stalactieten en –mieten en worden we begroet door vleermuizen en spinnen. Hoewel we al natte voeten hadden van onze wandeling doorheen de jungle was het water in de grot wel ettelijke graden kouder. We stonden al zo’n 50 cm  in het water als onze gids opeens zegt dat alle camera’s in de drybag moeten. Vandaar uit gaat het opeens snel, in een mum van tijd wringen we ons door spleten, glijden we van natuurlijke glijbanen en staan tot onze nek in het water. Stap voor stap zoeken we de hoge stenen en proberen om toch tenmiste ons hoofd nog droog te houden. Als ik opeens mijn hand zet en net op hetzelfde moment een kikker besluit om op diezelfde plek te landen, slaak ik toch even een kreet. De andere komen aangelopen en ik laat ze de kikker zien. Daarna zak het water en naderen we de uitgang. Ondertussen was de zon gezakt en was de wandeling en de bootrit terug iets minder aangenaam.
Het avondeten bestaat uit o.a. vers gevangen vis uit het meer. Als ik aan de gids vraag welk soort vis het is, moet hij me het antwoord schuldig blijven. Blijkbaar weten ze niet welk soort vis het is, alleen dat hij leeft in het meer. Zelfs dood ziet hij er angstaanjagend uit, maar lekker is hij wel.
Nadat het donker is geworden maken we ons op voor de nachtsafari. Gewapend met schijnwerper varen we langs de oevers van het meer op zoek naar de nachtdieren. Maar we komen van een kale reis terug, dierengeluiden waren er genoeg maar geen enkel dier liet zich zien.
De volgende ochtend worden we om 6 uur verwacht aan de boot voor de ochtendsafari. Eens kijken of we deze keer enkele ‘vroege vogels’ kunnen spotten. En ja hoor, we zien verschillende apen waaronder de gibbon aan de toppen van de bomen slingeren en ook de vogels waren van de party met o.a. een great hornbill.
Na de ochtendsafari nemen we nog snel een duik, krijgen ontbijt, pakken onze valies en varen naar een eilandje in de buurt. Hier beginnen we aan een steile klim naar een uitzichtpunt.  In de namiddag arriveren we aan de andere kant van het eiland, hier krijgen we onze lunch, nemen opnieuw een duik in het meer en gaan daarna met de boot en bus terug naar Khao Sok centrum. Na mijn tour blijf ik nog een nacht en ’s morgens spring ik op de minibus richting Khao Lak en richting Bart.
Prioriteit nummer 1 in dit nieuwe dorp is mijn was doen, ik drop dan ook mijn was af en daarna checken we in bij Banana Bungalows. We lopen wat rond en ik boek mij een 3 day / 3 night live aboard. Dit is 3 dagen op een boot wonen. Het enige wat je doet is duiken, eten en slapen. Vermits het een aardige hap uit mijn budget is, besluit Bart om dit te skippen, zijn rug en zijn oren zijn niet ideaal om te gaan snorkelen. En de plekjes waar we naartoe gaan zijn pareltjes om te duiken maar niet om te snorkelen.
Nadat ik mijn Advanced Open Water had gehaald in Koh Tao had ik me voorgenomen om minimum 20 duiken te doen vooraleer ik een extra cursus mag pakken. Nu blijkt dat makkelijker dan ik dacht als je een live-aboard doet.
De minimum live aboard die je naar de toplocaties neemt is een 3 dagen, 3 nachten. Zo gezegd, zo gedaan! Ik boek me deze trip bij Khao Lak Explorer. Voor 500 euro mag ik 3 dagen lang me uitleven op de Manta Queen 2, een 24 meter lange boot. We checken in en krijgen na de rondleiding en de kamerverdeling nog een laat avondmaal. Ondertussen zet de kapitein koers naar onze eerste duikplek, Koh Bon.
Mijn kamer deel ik met een Russische dame die geen letter Engels spreekt. Gelukkig is er een duikinstructrice van Rusland bij en kan zij dus vertalen. De eerste avond komt ze even vertalen om een goede gemeenschappelijke airco  temperatuur te verkrijgen. Maar als ik ’s avonds ga slapen, blijkt dat de airco uitstaat. En omdat de motor zich voor een gedeelte onder de kamers bevind, is het heel de nacht gloeiend heet en ook nog eens lawaaierig. Toen ik de volgende ochtend ging klagen, bleek dat dochterlief was gaan vragen om de airco uit te zetten omdat het vermoedelijk te koud was voor haar moeder. En dat zonder even te vragen aan mij of zelfs de Russische dame zelf.
Gelukkig was ik niet de enige die geen oog dicht had gedaan. De meesten hadden geen of maar enkele uren slaap gekregen. En dus kan je je al inbeelden dat opstaan om 6 uur die eerste dag geen lachertje was.
We krijgen een algemene briefing en al snel werd het iedereen duidelijk dat dit geen luilekker trip was. De dagindeling was als volgt:
6.00 am : Wake Up Call + licht ontbijt
6.30 am : Briefing
7.00 am : Duik 1 (max. 60 minuten op 30 meter diepte)
8.15 am : Groot ontbijt
10.30 am : Briefing
11.00 : Duik 2 (max. 60 minuten op 30 meter diepte)
12.15 : Lunch
14.00 : Briefing
14.30 am : Duik 3 (max. 60 minuten op 22 meter diepte)
16.00 am : Snacks
17.00 am : Briefing
17.30 am : Duik 4 (max. 45 minuten op 18 meter diepte)
19.00 am : Dinner en drinks

De locaties waren Koh Bon, Koh Tachai en Rock Richelieu. In onze groep waren we met 4, de Engelse broers Henri en Matt, de Indische Avni en ik. Onze duikinstructrice was de Australische Rachel.
Mijn duikbuddy voor de komende 3 dagen is Avni. Aangezien ik de beginner ben, weet ik dat ik waarschijnlijk het snelste door mijn lucht heen ga geraken. En dus probeer ik me te concentreren op mijn ademhaling. Mijn buddy die normaal langs me moet blijven, zit iedere 2 seconden ergens anders. Zij is echt ‘all over the place’ en dus geef ik het al snel op om haar achterna te zwemmen.
En gelukkig moet ik niet onderdoen voor Henri en Avni, zij zitten ongeveer even snel door hun lucht als ik. Nadat Rachel wat gewicht van me had afgepakt, ging alles opeens veel vlotter. Als er een sterke stroming staat, heb ik wel wat problemen om beneden te blijven, maar op dag 3 ben ik wel degene die nog met het meeste lucht naar boven komt. Of wat een wereld van verschil die 800 gram maken.
We zien geen reuzenmanta’s of walvishaaien. Maar wel naaktslakken, verschillende soorten garnalen en palingen, vleermuisvissen, tonijn, platworm, krabben, kreeften, octopussen, schorpioenvissen, koraalduivels, clownvissen (beter bekend als de Nemo vissen),  en mijn favoriet onderwaterdier, het zeepaardje.
Een heerlijke 3 dagen, maar extreem vermoeiend. Na nog een dagje rust in Khao Lak reizen we met de lokale bus verder naar Krabi. Voor Bart is het hoog tijd om te vertrekken want hij zit nu al meer dan 1 week in Khao Lak en spendeert zijn tijd met niets meer dan slapen, luieren en bier drinken. We brengen een dagje door in Krabi Town en worden dan achterin een pick-up doorgebracht naar Ao Nang Beach. We ploeteren een namiddagje in de zee en nemen de volgende dag de longtailboat naar Railay Beach. Hier gaan we wat snorkelen langs de rotsen, wandelen we naar het noordelijke eiland en nemen foto’s van de tientallen aapjes die op het eiland leven.
Tijd om te gaan eilandhoppen! We laten onze grote backpacks achter op ons hotel in Krabi's Ao Nang Beach en vertrekken met onze zwemkleren, snorkelgerief en wat zuiver ondergoed richting ons eerste eiland Koh Phi Phi. Voorheen een rustig eiland, maar sinds de film The Beach met Leonardo DiCaprio daar is gefilmd in 1999, is het een overrompeling van kapitaalkrachtige toeristen. De laatste 10 jaar zijn dan ook de resorts als paddestoelen uit de grond geschoten.
Persoonlijk blijf ik liever op de rustigere eilanden, maar Phi Phi moet je natuurlijk éénmaal in je leven gezien hebben. En dus springen we op de ferry, Bart duikt binnen en kiest zich een zeteltje uit, ik verhuis richting het dek en vlei me neer op een harde bank met 35 anderen, die allemaal zoals mij willen genieten van de brandende zon en de prachtige uitzichten. 2 uurtjes later zetten we voet op Phi Phi en al snel krijgen we onze eerste domper. Iedere toerist betaald een clean-up taks om de stranden schoon te houden, afzetterij noemen wij dat. Want overal staan platen dat je geen vuil moogt achterlaten, anders krijg je een boete van 2000 THB.
Er zijn geen echte wegen op dit eiland en dus ook geen auto's, tuktuks, etc. Je vind wel 1 of 2 pickups maar die worden niet gebruikt voor de toeristen. Voor ons hebben ze karretjes die ze voortrekken. Voor een kleine vergoeding slepen zij met je backpacks in hun karretje naar je bestemming en slenter jij er achteraan.
Rond Koh Phi Phi zijn er enkele goede snorkelmogelijkheden en dus gaan we op zoek naar een goede tour. Er zijn verschillende snorkeltours, maar de meeste zijn op een speedboot met 30 andere. Wij bellen even met Mr. Chet en boeken bij hem een tour voor de volgende dag. Samen met een ouder Nederlands-Frans koppel kruipen we in een longtailboot en zoeken we de leukste plekjes op. Mr. Chet geeft me nog een onderwatercamera die ik de ganse dag mag gebruiken.
We starten de dag met een bezoekje aan Maya Beach, dit is het strand waar de meeste scenes uit de film zijn opgenomen. Daarna bezoeken we diverse snorkellocaties. De laatste snorkelplek die we aanleggen is in de buurt van Long Beach, hier vind je de black reef tip sharks. Mr. Chet voorop en wij achteraan op zoek naar de haaien. We zien er vier in de verte.  En even later roept iemand “Shark”, ik steek mijn kop boven water en zie iemand wijzen vlak naar waar we zijn. Ik steek mijn kop terug onder water en zie op minder dan 1 meter een haai voorbij zwemmen. Snel trek ik Bart onder water en wijs ik naar de haai. Na een snelle hap kruipen we nog een laatste keer in het water maar ondertussen zijn de haaien er alweer vandoor.

's Avonds lopen we na ons restaurant bezoek terug naar het hostel wanneer we een kat horen miauwen. Niet de typische miauw, maar een miauw-in-distress. Daar had iemand hulp nodig en dus klauteren we over de rotsen naar beneden. Na een korte zoektocht vinden we een jonge kat die gevangen zat op een rots. Omdat het terug vloed aan het worden was kon ze er niet meer vanaf, tenminste toch niet zonder haar poten nat te maken en dus wordt Bart voor 5 minuten redder in nood en zetten we het katje bovenaan de weg terug neer. Dankbaar loopt ze nog even met ons mee alvorens zich terug bij haar vriendinnetje te voegen en in het struikgewas te verdwijnen.
We gaan verder naar Koh Lanta met de speedboot. We verblijven in een mooi resort waar we een bungalow aan het zwembad krijgen. We proberen wat te snorkelen aan het strand waar we liggen, maar het is eb en alles ligt vol rotsen. Dus snorkel in de mond en ipv te zwemmen lopen we met de handen over de rotsen.
De volgende dag huren we een brommertje en brengen eerst een bezoek aan Koh Lanta Animal Welfare. Dit dierenasiel is opgezet door een Zweedse vrouw die na een bezoekje aan het eiland niet kon begrijpen dat er zoveel zwerfhonden en katten waren en de gruwelijke manieren die de locals gebruikten om ze weg te krijgen, van vergiftiging, kokend water opgooien tot opensnijden. Ze besloot al snel om hier een oplossing voor te zoeken.  In het asiel worden momenteel 60 katten en 40 honden opgevangen. We krijgen een rondleiding en mogen daarna met de de honden gaan wandelen, we krijgen Kobe en Millie mee, 2 jonge honden en echte schrikschijters. Onze wandeling wordt dan ook (g)een lachertje, omdat er overal zwerfhonden rondlopen blijven ze iedere 2 minuten staan en dus zijn we ze meer aan het dragen dan dat ze zelf lopen.  
Daarna rijden we tot het zuiderlijke punt van het eiland, maken een tussenstop voor een koud pintje en gaan dan richting het restaurant Time For Lime. De opbrengsten van het restaurant gaan integraal naar het animal shelter. Iedere dag van de week heb je hier een ander tasty menu, dit zijn 8 kleine Thaise gerechten. Aangezien het net iets teveel boven een backpacker zijn budget is, delen we een menu voor ons twee. We zitten aan het strand en hoewel ik ingespoten ben met DEET, krijg ik toch nog 25 muggenbeten bij. Lang leve Thailand!!
Vanuit Koh Lanta gaan we met de ferry terug naar Krabi waar we de valiezen ophalen en het vliegtuig nemen naar onze volgende bestemming.

No comments:

Post a Comment