Vliegen met Qatar blijkt alweer een goede zet. Van zodra we in de lucht
hangen, komen ze rond met een snack en iets te drinken. We kiezen een film uit
en nestelen ons voor ongeveer 2 uur neer. Landen, controles, visum. Vlot,
vlotter, vlotst. Totdat ik in de gaten krijg dat mijn visum vervalt in Maart,
terwijl die van Bart tot April geldig is, dus maar terug naar de balie voor
nieuwe stempels.
En terwijl Bart nog eens voor de taxi wil gaan, kies ik resoluut voor
niet meer opgelicht te worden. Met de BTS trein en de metro krijg je tenminste
eerlijke prijzen. We verblijven op Silom, de businessdistrict van Bangkok en op
redelijke wandelafstand van Siam, het winkelcomplex. Ons tweede bezoek aan
Bangkok bestaat dan ook volledig uit winkelen. Souveniers, nieuwe kleren,
ideetjes opdoen voor elektronica.
Omdat een tripje naar Ayutthya ons 3 maanden geleden niet was gelukt,
wordt dat ook ingepland. Met de trein vertrekken we ’s ochtends richting de
oude hoofdstad van Thailand. Hier liggen nog verschillende ruines van het
Keizerlijke Rijk. Te voet, met de fiets en met de boot, op 2 dagen proberen we
zoveel mogelijk van de oude stad te zien vooraleer we terug naar Bangkok
sporen.
We spenderen nog enkele dagen aan shoppen in en rond het Siam Complex.
We sturen de kadootjes op naar huis en vertrekken met de nachttrein naar Ko
Tao, onze eerste eilandstop. Vermits de bedjes al dagen op voorhand waren
volgeboekt, kochten we ons een zitje in een aircowagon. En dat bleek
allesbehalve comfortabel te zijn, van 22.50u tot 6.30u met regelmatig stops om
volk op te halen of af te droppen, daarna de bus in voor een ritje van 30
minuutjes totaan de ferry en het ferry ritje zelf duurt nog eens 2 uur.
Helemaal geradbraakt komen we aan op het eiland, ons hostel is een
open-dorm. Boven op het dak van een gebouw lagen er 8 dunne matrassen met
telkens een muskietennet over. Een dak en twee zijkanten waren dichtgemaakt met
bamboo en een zijkant had een zeil dat je kon oprollen. We slapen hier
verbazingwekkend goed zo onder de sterren.
Hoog tijd om een duikschool te kiezen. Ko Tao is de goedkoopste plek
ter wereld om te leren duiken. We kiezen een duikschool van middelgroot formaat,
Simple Life. Omdat ik al een introductieduik heb gedaan in Australie, stond
PADI gecertificeerd worden hoog op mijn verlanglijst. Open Water laat je tot
18m diep duiken met een buddy en Advanced Open Water geeft je dezelfde vrijheid
tot 30m diep.
Onze instructeur is de Australische Nick, een jonge gast met 14 jaar
duikervaring. Onze groep bestaat uit 3, Bart, ik en de Israelische Dor. De
theorie wordt gegeven in filmformaat, 45 minuten lang kijken we naar een
filmpje waarin alles word uitgelegd. Daarna krijgen we een test. ’s Namiddags
gaan we de boot op, wetsuit en vinnen aan, tank op de rug en het water in. We
zwemmen naar een ondiep stuk en oefenen de basistechnieken. Hoe maak je je oren
leeg, hoe krijg je je masker leeggemaakt als het vol water zit, wat doe je als
je je luchtregelaar verliest, etc.
Dag twee krijgen we opnieuw theorie, testen en een examen. Daarna doen
we de eerste 2 duiken. We gaan via een boeilijn naar beneden tot op een max.
van 6m diepte. Voor Dor en mij lukt het klaren van de oren zonder problemen.
Bart zijn oren werken niet mee en dus zit zijn duiktrip er al rap op. Nick
neemt ons mee voor een duik van zo’n 20 minuten. We voelen ons nog wat
onwenning, maar genieten toch van de prachtige onderwaterwereld en de rust die
je vindt onder het water. Vissen, koraal, je buddy en het geluid en de bellen
van je luchtregelaar.
Theorie zit erop en dus staan er voor de laatste dag alleen nog 2 duiken
op het programma. We vertrekken ’s morgens voor een duik van 10m en eentje van
12m. Bij iedere duik worden we meer en meer gewoon aan de luchtregelaar en het
ademen onder water en kunnen we genieten van onze duiken over het reef. Na 3
dagen en 220 euro ben ik een PADI-certified Open Water duiker. Bart zijn oren
doen na 3 dagen nog altijd pijn en dus is duiken uitgesloten. Hij koopt zich
dan maar een snorkel en die testen we in de namiddag uit. Sairee Beach heeft
een mooi reef waar je naartoe kunt lopen.
Omdat Dor met zijn vrouw vertrokken is richting Australie, blijf ik nog
alleen over om Advanced Open Water te halen. Nadat je dit brevet hebt, mag je
met een buddy tot op 30m diep duiken. Gelukkig komt hier geen theorie meer bij
kijken, je hebt 2 verplichte duiken, diep en navigatie. En dan 3 vrij te kiezen
duiken, maar bijna iedereen doet dezelfde. Peak Performancy Buoyancy (= het
perfectioneren van je neutraal drijfvermogen), wrakduiken en nachtduiken.
De volgende 2 dagen zijn heerlijk relaxed. De navigatieduik waar
je op 3 manieren leert om je weg niet kwijt te geraken onder water zijn met een
kompas, het tellen van je vinslagen en seconden tellen. Zo gemakkelijk! Het
neutrale drijfvermogen daarintegen is bij mij een ramp. Ik moet horizontaal,
verticaal en op mijn kop blijven drijven, maar ik crash zoals gewoonlijk tegen
de grond. Verder doen we nog de octopus, dit zijn ringen die onder water staan
opgesteld en waar je doorheen moet duiken. Ook dat is niet zo simpel als het
eruit ziet. Volgens Nick is er met mijn buoyancy dan ook niets aan te vangen.
Bij de diepe duik hoef ik geen skills meer te leren. Nick laat me wel
zien dat kleuren veranderen op zo’n diepte. De rode kleur is bijna zwart, als
je er dan met de zaklamp op schijnt zie je de rode kleur terug. Als we enkele
barracuda’s zien stoppen we en al snel worden we volledig ingesloten door meer
dan honderd stuks. Ze vormen een cirkel rond ons, absoluut fantastisch om mee
te maken. Ook zien we een pijlstaartrog. We duiken tot een maximum van 26
meter.
Onze voorlaatste duik is een wrakduik. De HTMS Sattakut is een oud
Amerikaans WO2 marineship dat in de Royal Thaise Marine vaarde van 1947 tot
2007. Het 48 meter lange schip werd op 18 juni 2011 opzettelijk gezonken
dichtbij de kust van Koh Tao als een nieuw artificieel rif en duiksite. Door
het onvoorspelbare weer en de stroming belandde het wrak op zijn zij in het
water. Twee maanden later werd het schip rechtgetrokken en verplaatst naar zijn
laatste rustplaats op 30m van de duiksite Hin Pee Wee. Het diepste punt ligt op 30 meter. Dit is ook het maximum dat ik mag
doen. Omdat het mooi staat in mijn duikboekje vraag ik Nick dan ook om tot de
30m te duiken. Wrakduiken is leuk, maar je moet echt wel je drijfvermogen onder
controle hebben. Binnengaan in het wrak is niet toegelaten, daarvoor moet je
een wrakduiker gecertificieerd zijn, maar mijn kop even binnensteken mag ik
wel.
De nachtduik verloopt iets anders, omdat je in het donker niet veel
ziet, krijgt iedereen een zaklamp. We leren de signalen die we moeten geven met
de zaklamp. Samen met Nick en mij was er nog iemand mee. Een agent uit Antwerpen
(maar zijn naam moet ik jullie schuldig blijven). Eenmaal in het water gaan we
op zoek, we zien o.a. kogelvissen, een baby paling, een inktvis, enkele
pijlstaartroggen.
De laatste dag voelt Bart zich wat ziekjes en laat ik hem maar in bed
liggen. Zelf loop ik naar de Mango Lookout, hier krijg je een mooi zicht over
Mango Bay. Daarna loop ik door naar Mango Beach, heuvel op, heuvel af, er lijkt
maar geen einde te komen aan de wandeling. Ik zie quads, brommers en fietsers
passeren, maar niemand die zo zot is als mij om dit te voet te doen. En hoewel
ik 2.5 liter water bijhad, was de wandeling toch nog een heel stuk verder en
moeilijker dan gedacht. Op sommige delen was het gewoon geen weg meer te
noemen, meer gaten en losse zand dan wat anders. Zelfs de brommers hadden
problemen om recht te blijven. En als absolute domper blijkt Mango Beach een
prive beach te zijn. Omdat ik alleen maar enkele foto’s wou nemen en dus geen
zwemgerief bijhad, vond ik 20 euro entree toch wat duur. De optie om onder aan
het water een boot te nemen terug naar de bewoonde wereld was ook uitgesloten.
Er zat dus niets anders op om die hele rit terug te wandelen, dat koste me
zeker 3 uur. Eerst nog eens een dikke laag zonnecreme want shaduw op de route
was hard te vinden. Er passeren enkele brommers maar niemand die me een lift
aanbiedde. Dus toen ik 2 gasten hun brommers de steile zandweg op zag duwen,
bleef ik staan en nam ik enkele foto’s. ‘Ik geen lift, zij geen hulp!’ Dat vond
ik ervan, maar 100 meter verder stond een van de gasten toch te wachten en bood
me uiteindelijk een lift aan. Na 40 minuutjes wandelen ging ik die echt niet
afslaan en dus stapte ik drijfnat van het zweet achterop de brommer. De Zwitser
zet me af in de buurt van ons eerste hostel, van hieruit moest ik nog 10
minuutjes lopen tot aan ons hotelkamer. Allesinds beter dan nog 2,5 uur te
ploeteren door losse zand.
Na 8 dagen op Ko Tao wordt het tijd om door te reizen. Allewel ik met
gemak nog enkele maanden kan blijven, een kleinschalig en supergezellig eiland
met goede snorkel-, duik- en wandelgelegenheden. De taxi’s op Ko Tao zijn luxe sŏrng·tăa·ou, een smalle pick-up truck
met 2 banken aan de zijkant voor de passagiers. Veel te groot voor de kleine
wegen op dit eiland. 7 personen en (ik schat) een 200 kg aan bagage later
worden we afgedropt aan de ferry.
Omdat Bart bij het pakken deze morgen opnieuw zijn rug heeft bezeerd,
kan hij dus niets zwaars dragen. En dus heb ik een 22kg zware backpack op mijn
rug en nog eentje van 20kg op mijn buik. Dat is dan 2/3de van mijn eigen gewicht. Een hilarisch zicht
voor iedereen behalve mij waarschijnlijk. Gelukkig krijgen we nog even hulp van
Nick die Bart zijn zware valies overneemt.
De boot zit stampvol, Bart, Michelle en Wesley proberen een plaatsje te
vinden met airco. Nick, Shane en ik lopen naar het deck voor een frisse neus.
Iets wat een goed idee bleek want de zee was vrij ruw. En na een half uurtje
hingen de eerste passagiers al over de railing. Nick gaat in Ko Phangan van de
boot om zijn visum te vernieuwen. Shane vliegt vanuit Ko Samui riching Doha,
Qatar. Michelle en Wesley richting Engeland. Wij blijven enkele daagjes op Ko
Samui.
Na de slechte bedden op Ko Tao waren we verheugd op de zachte matrassen
van ons hostel op Ko Samui. Heerlijk slapen, althans dat dachten wij, maar dat
was buiten onze kamergenoten gerekend. Met de leeftijd van 18, 19, 22 en 23
waren ze zomaar even 10 tot 20 jaar jonger als ons. En zoals de Engelse Simon
het zo mooi verwoordde: “With you it’s all about the travelling, with us it is
all about the partying”.En party’en dat kunnen ze, stil zijn als ze ’s nachts
terugkomen al iets minder. Om 3 uur komen ze een eerste keer binnen, doucheke
nemen, geld zoeken of gewoon een feestje bouwen op ons balkon. Om 5 of 6 uur
strompelen ze dan stomdronken binnen en luisteren eerst nog een uur naar
Rammstein. Zelfs met oordoppen in en mijn ooglapje op presteren ze het nog om
me wakker te maken op alle uren van de nacht. Overdag krijg je dan duizend maal
excuses aangeboden en zeggen ze dat wij ’s morgens gerust lawaai mogen maken
zodat zij wakker zijn. Het enige probleem is dat die gasten zo bezopen zijn dat
die niets meer horen. Maar al bij al zijn het superleuke kamergenootjes en
wordt er heel wat plezier gemaakt.
Terwijl Bart het rustig aan doet om zijn rug te ontzien, boek ik me een
tripje naar Kha Thong National Marine Park. Hier ga ik kayakken, maak een
wandeling naar een viewpoint voor een prachtig uitzicht over enkele van de 42
eilanden die het park bevat. Vermits ik voor de budgettour had gekozen, zat ik
op een grote boot met 150 anderen. Ik nestel me op het bovendek, hoog tijd om
mijn bikinilijn wat bij te bruinen.
De laatste dag ga ik nog maar eens shoppen, het lijkt wel alsof we de
laatste weken niets anders hebben gedaan. Maar vermits we allemaal oude kleren
hadden meegenomen en ondertussen de kilo’s verdwijnen gelijk sneeuw voor de zon
is het dus hoog tijd voor een nieuwe look. We vinden een sjiek shoppingcenter,
de goedkope straatwinkeltjes hebben allemaal hetzelfde te koop, iedere winkel op
ieder eiland. Dus geef ik liever iets meer uit voor kleren die de meeste
backpackers niet kunnen of willen betalen en van degelijke kwaliteit zijn. In
de eerste winkel kwam ik al snel tot de conclusie dat ik mijn visa-kaart had
laten liggen op het hostel (in mijn kluisje welteverstaan). En dus worden de
rollen omgekeerd, in Bangkok was Bart zijn kredietkaart vergeten en mocht hij
eens gaan shoppen op mijn kosten, deze keer mag Bart bij iedere winkel zijn
kaart bovenhalen. Heerlijk zo shoppen op kosten van ne vent! En natuurlijk
zoals een echte vrouw het betaamt moet ik een kledingstuk kopen dat ik absoluut
niet nodig heb. Een zwart rokje waar ik helemaal verliefd op werd van zodra ik
het paste. Tja, we zijn nu eenmaal vrouwen eh.
’s Avonds boeken we het transport naar onze volgende bestemmingen. Jaja,
bestemmingen! Voor het eerst in 4 maanden reizen we naar verschillende dorpen.
Ik ga richting Khao Sok om vandaaruit het Khao Sok Nationaal Park te bezoeken,
terwijl Bart enkele dagen extra rust neemt in het dorpje Khao Lak.
Ons transport is wel hetzelfde. We hebben wel nog nooit zoveel
verschillende overstappen moeten maken voor op een bestemming te geraken als
deze. ’S morgens worden we opgehaald door een mini-bus. Die dropt ons af aan de
grote busterminal, vandaaruit gaan we met bus en al de ferry op, terug op het
vasteland brengt de bus ons naar het busstation van onze touroperator en na een
half uurtje wachten kruipen we in een sŏrng·tăa·ou. Die brengt ons naar het
busstation van Surat Thani waar we terug op een grote bus springen. Na een half
uur cirkeltjes rijden in de stad hadden we zowat ieder busstation gehad en
konden we verder rijden naar onze bestemmingen. Maar halverwege in een
minidorpje stoppen we, waar we aanvankelijk dachten dat dit een pitsstop was,
bleek na 30 minuten wachten 4 minibusjes te stoppen en werden we opgesplitst.
Bart verdwijnt al snel richting Khao Lak. Ik krijg een busje samen met een
Poolse jongen en een Duits meisje die samen aan het reizen waren nadat ze
elkaar hadden ontmoet bij vrijwilligerswerk in Nepal en een ouder koppel van
(ik dacht) Duitsland.
Khao Sok Nationaal Park is me aangeraden door mijn tandarts en ook alle
reisgidsen en het internet noemen het een van de beste parken van Thailand. Het
park herbergt een van de oudste regenwouden op aarde. Benieuwd dus!
Ik boek een 2 dagen / 1 nacht trip naar het Nationale Park. ’s Morgens
worden we met een busje naar de haven gebracht. Vandaar uit varen we in een
uurtje naar het meer van het NP. Ondertussen kunnen we genieten van de omgeving
en de enorme kalksteenrotsen die we passeren. Aan het meer drijven een stuk of
30 bamboe hutjes. Dit is onze slaapplaats voor de nacht, in het hutje ligt een
matras met muskietennet. Dat is alles, lekker primitief dus!
Terwijl we wachten op de lunch nemen we een duik in het glasheldere
blauwe meer. Met zijn 35 graden is het heerlijk warm en toch verfrissend. Na de
lunch gaan we een van de vele grottenstelsels bezoeken. We vertrekken gewapend
met oude kleren die nat en vuil mogen worden richting de grot. We lopen door de
jungle richting de grot. Ondertussen kwamen we andere groepen tegen en sommige
waren nat van kop tot teen. In de grot lopen we langs de indrukwekkende
stalactieten en –mieten en worden we begroet door vleermuizen en spinnen. Hoewel
we al natte voeten hadden van onze wandeling doorheen de jungle was het water
in de grot wel ettelijke graden kouder. We stonden al zo’n 50 cm in het
water als onze gids opeens zegt dat alle camera’s in de drybag moeten. Vandaar
uit gaat het opeens snel, in een mum van tijd wringen we ons door spleten,
glijden we van natuurlijke glijbanen en staan tot onze nek in het water. Stap
voor stap zoeken we de hoge stenen en proberen om toch tenmiste ons hoofd nog
droog te houden. Als ik opeens mijn hand zet en net op hetzelfde moment een
kikker besluit om op diezelfde plek te landen, slaak ik toch even een kreet. De
andere komen aangelopen en ik laat ze de kikker zien. Daarna zak het water en
naderen we de uitgang. Ondertussen was de zon gezakt en was de wandeling en de
bootrit terug iets minder aangenaam.
Het avondeten bestaat uit o.a. vers gevangen vis uit het meer. Als ik
aan de gids vraag welk soort vis het is, moet hij me het antwoord schuldig
blijven. Blijkbaar weten ze niet welk soort vis het is, alleen dat hij leeft in
het meer. Zelfs dood ziet hij er angstaanjagend uit, maar lekker is hij wel.
Nadat het donker is geworden
maken we ons op voor de nachtsafari. Gewapend met schijnwerper varen we langs
de oevers van het meer op zoek naar de nachtdieren. Maar we komen van een kale
reis terug, dierengeluiden waren er genoeg maar geen enkel dier liet zich zien.
De volgende ochtend worden we
om 6 uur verwacht aan de boot voor de ochtendsafari. Eens kijken of we deze
keer enkele ‘vroege vogels’ kunnen spotten. En ja hoor, we zien verschillende
apen waaronder de gibbon aan de toppen van de bomen slingeren en ook de vogels
waren van de party met o.a. een great hornbill.
Na de ochtendsafari nemen we
nog snel een duik, krijgen ontbijt, pakken onze valies en varen naar een
eilandje in de buurt. Hier beginnen we aan een steile klim naar een
uitzichtpunt. In de namiddag arriveren we aan de andere kant van het
eiland, hier krijgen we onze lunch, nemen opnieuw een duik in het meer en gaan
daarna met de boot en bus terug naar Khao Sok centrum. Na mijn tour blijf ik nog een nacht en ’s morgens spring ik op de minibus
richting Khao Lak en richting Bart.
Prioriteit nummer 1 in dit nieuwe dorp is mijn was doen, ik drop dan ook
mijn was af en daarna checken we in bij Banana Bungalows. We lopen wat rond en
ik boek mij een 3 day / 3 night live aboard. Dit is 3 dagen op een boot wonen.
Het enige wat je doet is duiken, eten en slapen. Vermits het een aardige hap
uit mijn budget is, besluit Bart om dit te skippen, zijn rug en zijn oren zijn
niet ideaal om te gaan snorkelen. En de plekjes waar we naartoe gaan zijn
pareltjes om te duiken maar niet om te snorkelen.
Nadat ik mijn Advanced Open Water had gehaald in Koh Tao had ik me
voorgenomen om minimum 20 duiken te doen vooraleer ik een extra cursus mag
pakken. Nu blijkt dat makkelijker dan ik dacht als je een live-aboard doet.
De minimum live aboard die je naar de toplocaties neemt is een 3 dagen,
3 nachten. Zo gezegd, zo gedaan! Ik boek me deze trip bij Khao Lak Explorer.
Voor 500 euro mag ik 3 dagen lang me uitleven op de Manta Queen 2, een 24 meter
lange boot. We checken in en krijgen na de rondleiding en de kamerverdeling nog
een laat avondmaal. Ondertussen zet de kapitein koers naar onze eerste
duikplek, Koh Bon.
Mijn kamer deel ik met een Russische dame die geen letter Engels
spreekt. Gelukkig is er een duikinstructrice van Rusland bij en kan zij dus
vertalen. De eerste avond komt ze even vertalen om een goede gemeenschappelijke
airco temperatuur te verkrijgen. Maar als ik ’s avonds ga slapen, blijkt
dat de airco uitstaat. En omdat de motor zich voor een gedeelte onder de kamers
bevind, is het heel de nacht gloeiend heet en ook nog eens lawaaierig. Toen ik
de volgende ochtend ging klagen, bleek dat dochterlief was gaan vragen om
de airco uit te zetten omdat het vermoedelijk te koud was voor haar moeder. En
dat zonder even te vragen aan mij of zelfs de Russische dame zelf.
Gelukkig was ik niet de enige die geen oog dicht had gedaan. De meesten
hadden geen of maar enkele uren slaap gekregen. En dus kan je je al inbeelden
dat opstaan om 6 uur die eerste dag geen lachertje was.
We krijgen een algemene briefing en al snel werd het iedereen duidelijk
dat dit geen luilekker trip was. De dagindeling was als volgt:
6.00 am : Wake Up Call + licht ontbijt
6.30 am : Briefing
7.00 am : Duik 1 (max. 60 minuten op 30 meter diepte)
8.15 am : Groot ontbijt
10.30 am : Briefing
11.00 : Duik 2 (max. 60 minuten op 30 meter diepte)
12.15 : Lunch
14.00 : Briefing
14.30 am : Duik 3 (max. 60 minuten op 22 meter diepte)
16.00 am : Snacks
17.00 am : Briefing
17.30 am : Duik 4 (max. 45 minuten op 18 meter diepte)
19.00 am : Dinner en drinks
De locaties waren Koh Bon, Koh Tachai en Rock Richelieu. In onze groep waren we met 4, de Engelse broers Henri en Matt, de Indische Avni en ik. Onze duikinstructrice was de Australische Rachel.
6.00 am : Wake Up Call + licht ontbijt
6.30 am : Briefing
7.00 am : Duik 1 (max. 60 minuten op 30 meter diepte)
8.15 am : Groot ontbijt
10.30 am : Briefing
11.00 : Duik 2 (max. 60 minuten op 30 meter diepte)
12.15 : Lunch
14.00 : Briefing
14.30 am : Duik 3 (max. 60 minuten op 22 meter diepte)
16.00 am : Snacks
17.00 am : Briefing
17.30 am : Duik 4 (max. 45 minuten op 18 meter diepte)
19.00 am : Dinner en drinks
De locaties waren Koh Bon, Koh Tachai en Rock Richelieu. In onze groep waren we met 4, de Engelse broers Henri en Matt, de Indische Avni en ik. Onze duikinstructrice was de Australische Rachel.
Mijn duikbuddy voor de komende 3 dagen is Avni. Aangezien ik de beginner
ben, weet ik dat ik waarschijnlijk het snelste door mijn lucht heen ga geraken.
En dus probeer ik me te concentreren op mijn ademhaling. Mijn buddy die normaal
langs me moet blijven, zit iedere 2 seconden ergens anders. Zij is echt ‘all
over the place’ en dus geef ik het al snel op om haar achterna te zwemmen.
En gelukkig moet ik niet onderdoen voor Henri en Avni, zij zitten
ongeveer even snel door hun lucht als ik. Nadat Rachel wat gewicht van me had
afgepakt, ging alles opeens veel vlotter. Als er een sterke stroming staat, heb
ik wel wat problemen om beneden te blijven, maar op dag 3 ben ik wel degene die
nog met het meeste lucht naar boven komt. Of wat een wereld van verschil die 800
gram maken.
We zien geen reuzenmanta’s of walvishaaien. Maar wel naaktslakken,
verschillende soorten garnalen en palingen, vleermuisvissen, tonijn, platworm,
krabben, kreeften, octopussen, schorpioenvissen, koraalduivels, clownvissen
(beter bekend als de Nemo vissen), en mijn favoriet onderwaterdier, het
zeepaardje.
Een heerlijke 3 dagen, maar extreem vermoeiend. Na nog een dagje rust in
Khao Lak reizen we met de lokale bus verder naar Krabi. Voor Bart is het hoog
tijd om te vertrekken want hij zit nu al meer dan 1 week in Khao Lak en
spendeert zijn tijd met niets meer dan slapen, luieren en bier drinken. We
brengen een dagje door in Krabi Town en worden dan achterin een pick-up
doorgebracht naar Ao Nang Beach. We ploeteren een namiddagje in de zee en nemen de volgende dag de longtailboat naar Railay Beach. Hier gaan we wat snorkelen
langs de rotsen, wandelen we naar het noordelijke eiland en nemen foto’s van de
tientallen aapjes die op het eiland leven.
Tijd om te gaan eilandhoppen! We laten onze grote backpacks achter op
ons hotel in Krabi's Ao Nang Beach en vertrekken met onze zwemkleren,
snorkelgerief en wat zuiver ondergoed richting ons eerste eiland Koh Phi Phi.
Voorheen een rustig eiland, maar sinds de film The Beach met Leonardo DiCaprio
daar is gefilmd in 1999, is het een overrompeling van kapitaalkrachtige
toeristen. De laatste 10 jaar zijn dan ook de resorts als paddestoelen uit de
grond geschoten.
Persoonlijk blijf ik liever op de rustigere eilanden, maar Phi Phi moet
je natuurlijk éénmaal in je leven gezien hebben. En dus springen we op de ferry,
Bart duikt binnen en kiest zich een zeteltje uit, ik verhuis richting het dek
en vlei me neer op een harde bank met 35 anderen, die allemaal zoals mij willen
genieten van de brandende zon en de prachtige uitzichten. 2 uurtjes later
zetten we voet op Phi Phi en al snel krijgen we onze eerste domper. Iedere
toerist betaald een clean-up taks om de stranden schoon te houden, afzetterij
noemen wij dat. Want overal staan platen dat je geen vuil moogt achterlaten,
anders krijg je een boete van 2000 THB.
Er zijn geen echte wegen op dit eiland en dus ook geen auto's, tuktuks, etc. Je vind wel 1 of 2 pickups maar die worden niet gebruikt voor de toeristen. Voor ons hebben ze karretjes die ze voortrekken. Voor een kleine vergoeding slepen zij met je backpacks in hun karretje naar je bestemming en slenter jij er achteraan.
Er zijn geen echte wegen op dit eiland en dus ook geen auto's, tuktuks, etc. Je vind wel 1 of 2 pickups maar die worden niet gebruikt voor de toeristen. Voor ons hebben ze karretjes die ze voortrekken. Voor een kleine vergoeding slepen zij met je backpacks in hun karretje naar je bestemming en slenter jij er achteraan.
Rond Koh Phi Phi zijn er enkele goede snorkelmogelijkheden en dus gaan
we op zoek naar een goede tour. Er zijn verschillende snorkeltours, maar de
meeste zijn op een speedboot met 30 andere. Wij bellen even met Mr. Chet en
boeken bij hem een tour voor de volgende dag. Samen met een ouder
Nederlands-Frans koppel kruipen we in een longtailboot en zoeken we de leukste
plekjes op. Mr. Chet geeft me nog een onderwatercamera die ik de ganse dag mag
gebruiken.
We starten de dag met een bezoekje aan Maya Beach, dit is het strand
waar de meeste scenes uit de film zijn opgenomen. Daarna bezoeken we diverse
snorkellocaties. De laatste snorkelplek die we aanleggen is in de buurt van
Long Beach, hier vind je de black reef tip sharks. Mr. Chet voorop en wij
achteraan op zoek naar de haaien. We zien er vier in de verte. En even
later roept iemand “Shark”, ik steek mijn kop boven water en zie iemand wijzen
vlak naar waar we zijn. Ik steek mijn kop terug onder water en zie op minder
dan 1 meter een haai voorbij zwemmen. Snel trek ik Bart onder water en wijs ik
naar de haai. Na een snelle hap kruipen we nog een laatste keer in het water
maar ondertussen zijn de haaien er alweer vandoor.
's Avonds lopen we na ons restaurant bezoek terug naar het hostel wanneer we een kat horen miauwen. Niet de typische miauw, maar een miauw-in-distress. Daar had iemand hulp nodig en dus klauteren we over de rotsen naar beneden. Na een korte zoektocht vinden we een jonge kat die gevangen zat op een rots. Omdat het terug vloed aan het worden was kon ze er niet meer vanaf, tenminste toch niet zonder haar poten nat te maken en dus wordt Bart voor 5 minuten redder in nood en zetten we het katje bovenaan de weg terug neer. Dankbaar loopt ze nog even met ons mee alvorens zich terug bij haar vriendinnetje te voegen en in het struikgewas te verdwijnen.
's Avonds lopen we na ons restaurant bezoek terug naar het hostel wanneer we een kat horen miauwen. Niet de typische miauw, maar een miauw-in-distress. Daar had iemand hulp nodig en dus klauteren we over de rotsen naar beneden. Na een korte zoektocht vinden we een jonge kat die gevangen zat op een rots. Omdat het terug vloed aan het worden was kon ze er niet meer vanaf, tenminste toch niet zonder haar poten nat te maken en dus wordt Bart voor 5 minuten redder in nood en zetten we het katje bovenaan de weg terug neer. Dankbaar loopt ze nog even met ons mee alvorens zich terug bij haar vriendinnetje te voegen en in het struikgewas te verdwijnen.
We gaan verder naar Koh Lanta met de speedboot. We verblijven in een
mooi resort waar we een bungalow aan het zwembad krijgen. We proberen wat te
snorkelen aan het strand waar we liggen, maar het is eb en alles ligt vol
rotsen. Dus snorkel in de mond en ipv te zwemmen lopen we met de handen over de
rotsen.
De volgende dag huren we een brommertje en brengen eerst een bezoek aan
Koh Lanta Animal Welfare. Dit dierenasiel is opgezet door een Zweedse vrouw die
na een bezoekje aan het eiland niet kon begrijpen dat er zoveel zwerfhonden en
katten waren en de gruwelijke manieren die de locals gebruikten om ze weg te
krijgen, van vergiftiging, kokend water opgooien tot opensnijden. Ze besloot al
snel om hier een oplossing voor te zoeken. In het asiel worden momenteel
60 katten en 40 honden opgevangen. We krijgen een rondleiding en mogen daarna
met de de honden gaan wandelen, we krijgen Kobe en Millie mee, 2 jonge honden
en echte schrikschijters. Onze wandeling wordt dan ook (g)een lachertje, omdat
er overal zwerfhonden rondlopen blijven ze iedere 2 minuten staan en dus zijn
we ze meer aan het dragen dan dat ze zelf lopen.
Daarna rijden we tot het zuiderlijke punt van het eiland, maken een
tussenstop voor een koud pintje en gaan dan richting het restaurant Time For
Lime. De opbrengsten van het restaurant gaan integraal naar het animal shelter.
Iedere dag van de week heb je hier een ander tasty menu, dit zijn 8 kleine
Thaise gerechten. Aangezien het net iets teveel boven een backpacker zijn
budget is, delen we een menu voor ons twee. We zitten aan het strand en hoewel
ik ingespoten ben met DEET, krijg ik toch nog 25 muggenbeten bij. Lang leve
Thailand!!
Vanuit Koh Lanta gaan we met de ferry terug naar Krabi waar we de
valiezen ophalen en het vliegtuig nemen naar onze volgende bestemming.
No comments:
Post a Comment