Onze vlucht vertrekt om 9.15u en om de tijd te doden nemen we een onbijtje en bezoeken we enkele winkeltjes. We vliegen met Qatar airlines, niets dan goede reviews dus heb ik ook wel hoge verwachtingen. Na het opstijgen krijgen we een welkomstdrankje, niet lang daarna serveren ze de lunch, gevolgd door nog eens een drankje en een snack met de keuze uit chips of twix. We kijken enkele films en voor het landen krijgen we nog een wrap en een muffin. De volledige vlucht hebben de dames hun karretjes door de gangen geduwd. Zo’n 6 uur en 5500km later landen we in Doha, Qatar. We geven het thuisfront een eerste teken van leven en planten ons in de gratis lounge zetels.
De tweede vlucht is opnieuw zo’n 6 uur vliegen en vermits we vertrekken om 21u ging ik ervan uit dat hier geen avondeten bijzat. Maar zodra we in de lucht hingen kregen we opnieuw de menu voor onze neus. Aan eten geen gebrek hier. Met een schreeuwende peuter enkele rijen achter ons en het geluid van de motoren (we zitten aan de vleugel) zit er niet veel anders op dan opnieuw films te kijken en af en toe toch eens even de ogen proberen dicht te doen.
We arriveren in Bangkok waar we de taxi nemen richting ons hostel. We kiezen voor de veiligste optie en nemen een taxi op de luchthaven zelf, deze hebben een vast tarief gebaseerd op metertarief. De rit duurt een klein uur en onze chauffeur lijkt gedurende de volledige rit meer oog te hebben voor zijn smartphone dan de weg. Hij belt, chat, laat foto’s zien van zijn gezin en geeft ons informatie over de bezienswaardigheden waar we langs rijden. Het is druk en op de weg krioelt het van auto’s, pick-ups, tuktuks en brommers. Iedereen rijdt kriskras door elkaar en soms worden er denkbeeldige rijbanen bijgemaakt. Ik probeer er me niet druk in te maken en geniet van de omgeving. Het ziet er echt uit zoals op de Youtube filmpjes. Onze chauffeur zet ons af voor de deur van ons hotel en de rit kost ons 700 bath. Geen idee of dit een goede deal is of dat we afgezet zijn, maar we zijn allesinds dolgelukkig dat we eindelijk op onze bestemming zijn geraakt.
We hebben een 2 persoonskamer en krijgen dan ook onmiddelijk de sleutel. We frissen ons op en besluiten om wat in de nabije omgeving te gaan wandelen. Nog geen 50m van ons hostel, wanneer we een park binnenlopen, worden we aangesproken door enkele Thaise heren ‘’Vanwaar we zijn?” vragen ze ons, om daarna in sneltempo te vertellen dat ze Brussel kennen en weten dat we goeie chocolade hebben. We kregen een map onder onze neus geschoven en tips over wat we konden zien en hoe dat de beste manier was, met de tuk tuk natuurlijk. Vooraleer we het goed en wel besefte had hij al een van zijn mannetjes opgetrommeld en waren we op weg naar de eerste tempel. Voor een bedrag van 40 thaise bath (zo’n 1 euro) werden we naar 2 tempels en de toeristische infostand gebracht. Iederes keer bleef hij mooi wachten terwijl wij onze tijd namen om iets te bezichtigen. Natuurlijk proberen ze hun klanten te af te zetten bij winkels waar dat zij een kortingsbon krijgen voor gas of eten om er toeristen heen te brengen. Er was geen aankoopverplichting en ook bleef de prijs hetzelfde. Ons leek het geen probleem en dus werden we tussendoor gedropt in enkele toeristische info-stands en bij een sjieke kledingwinkel die handgemaakte kostuums verkocht. Nadat we de opdringerige dame van de info-stand hadden afgescheept, kwam de meneer van de kostumen.
Er werd alweer gevraagd hoelang we in Thailand verbleven en hoe onze route eruit zag. Omdat ik hem te slim af wou zijn, gaf ik aan dat we naar het Noorden van Thailand zouden reizen en dan terug naar Bangkok. En dat we dus wel zouden terugkomen voor een kostuum als we opnieuw Bangkok waren. Maar dat was buiten onze verkoper gerekend, hij vond dat we ons dan nu een kostuum moesten laten aanmeten en dan zou het klaar zijn tegen dat ze terug waren uit het Noorden. Dan er maar even bijgegooid dat we ook nog het Zuiden zouden doen en dus nog eens terug zouden komen. Nog beter volgens hem, want dan konden we het nu bestellen, de tweede keer passen en de derde keer ophalen. Ik stond even perplex, maar die mannen weten natuurlijk overal een mouw aan te passen, ik heb dan snel terug de Europeese manier overgenomen en met de woorden ‘No thank you, maybe later’ hebben we ons uit de voeten gemaakt.
Er werd alweer gevraagd hoelang we in Thailand verbleven en hoe onze route eruit zag. Omdat ik hem te slim af wou zijn, gaf ik aan dat we naar het Noorden van Thailand zouden reizen en dan terug naar Bangkok. En dat we dus wel zouden terugkomen voor een kostuum als we opnieuw Bangkok waren. Maar dat was buiten onze verkoper gerekend, hij vond dat we ons dan nu een kostuum moesten laten aanmeten en dan zou het klaar zijn tegen dat ze terug waren uit het Noorden. Dan er maar even bijgegooid dat we ook nog het Zuiden zouden doen en dus nog eens terug zouden komen. Nog beter volgens hem, want dan konden we het nu bestellen, de tweede keer passen en de derde keer ophalen. Ik stond even perplex, maar die mannen weten natuurlijk overal een mouw aan te passen, ik heb dan snel terug de Europeese manier overgenomen en met de woorden ‘No thank you, maybe later’ hebben we ons uit de voeten gemaakt.
Bij onze laatste stopplaats, waar onze chauffeur een gratis foodbon zou krijgen, kregen wij informatie over Chiang Mai van een vriendelijke, niet opdringerige man. Maar toen we terug buitenkwamen was onze tuktuk chauffeur nergens meer te bespeuren. En zo kregen we de indruk dat ze die gratis bonnen alleen maar ontvangen als wij inderdaad iets kopen. Gelukkig lag ons hostel niet veraf en wandelen we te voet terug met de 40 thaise bath nog in onze zak. Voor onze eerste dag hebben we dus al 2 tempels gezien en een tuktuk ritje gemaakt en het heeft ons niets gekost.
Overal in de straten staan kraampjes en ieder kraampje dat ik passeer draait mijn maag zich 2x om. Het eten ziet er lekker uit, maar de geuren kloppen niet met wat je ziet. Het is duidelijk, de Thaise thai en de Europese thai zijn niet dezelfde. Onderweg begint het te druppelen en niet lang nadat dat we in het hostel zijn, zetten ze hierboven de sluizen open. We zitten op het einde van het regenseizoen en op tijd en stond een plensbui is dus regelmaat. Maar voor veel verkoeling zorgt die niet vermits de temperatuur meer als 30 graden is. Ons hostel heeft een restaurant met een buitenterras en hier eten we voor 1 euro een lekkere maaltijd.
Daarna trekken we ons enkele uurtjes terug op de kamer, die veel te klein en veel te heet is. Na een goeie doej een een dutje duiken we om 20.30u het nachtleven in. We wandelen over de beroemde Khao San Road waar ons om de 2 seconden wel iets word aangeboden, van handgemaakte kostuums en massages tot ticketjes voor de PingPong club (en nee hier kan je geen pingpong spelen ;-)). Met een lach op ons gezicht zeggen we voor de zoveelste keer ‘no, thanks!’.
Parallel met de Khao San road loop er nog een winkelstraat. Hier zijn de verkopers iets minder opdringerig en ook spelen er verschillende live-bands. Ook de eetkraampjes en de restaurants op deze plekken zien en ruiken lekker. Zeker een plekje om nog terug te komen, maar voorlopig spelen we safe en lopen we terug naar het hotel waar we op het terras en met een koud biertje onze plannen voor de volgende dagen opstellen en de blog updaten.
Vandaag besluiten we de tuktuks te laten voor wat ze zijn en wandelen we richting het Koninklijk Paleis voor een bezoek. En we zijn blijkbaar niet de enige, tientallen bussen met Chinese toeristen stoppen om een kijkje te nemen. De entree kost 500 bath, hiervoor krijgen we niet alleen toegang tot het paleis, maar ook een munten museum en we mogen binnen de 7 dagen ook nog Anata Samokhon Throne Hall bezoeken.
Het paleis is gedeeltelijk nog bewoond door de koninklijke familie. Er is veel te zien en we nemen dus ook onze tijd. Daarna gaan we naar What Po, hier vindt je de grootste liggende boeddha van Thailand en misschien zelfs heel de wereld. Op onze blote voeten/sokken schuifelen we achter de tientallen andere bezoekers aan en proberen net zoals iedereen enkele foto’s te nemen.
Op straat worden we overal door de tuktuk chauffeurs aangesproken, ze lijken maar niet te begrijpen dat er ook westerse toeristen zijn die willen wandelen. We nemen voor 3 bath de ferry naar What Arun, die aan de overkant van de rivier ligt. Vanop de rivier lijkt het een hele mooie tempel, maar van kortbij is er veel restauratiewerk. Delen ervan zijn daarom ook afgesloten voor renovatie. We lopen de stijle trap op en krijgen een mooi uitzicht over de rivier.
Wat me opvalt is dat er in Thailand veel vrouwen zijn die mannenwerk doen, in de bouw, de metaalsector, de stratenvegers, straatventers. Mannen vind je dan vooral in een tuktuk of een taxi.
We lopen terug naar het hotel wanneer we een noodlesoep restaurant passeren. Het is er druk en met een blik in de kommen van de andere gasten, wisten we allebei ‘dit zou ons wel smaken’. We namen plaats en bestelde de Vietnameese noodlesoep. Lekker, goedkoop en zeker voor herhaling vatbaar.
’s Avonds besluiten we om wat sfeer te gaan opsnuiven op Khao San Road, we drinken er een biertje en geraken aan de praat met 2 Nederlanders. Ze halen de kaarten boven en al snel spelen we enkele spelletjes Shithead mee. Tegen middernacht houden we het voor bekeken. Hoog tijd voor ons bed!
Ondertussen hebben we de airco onder de knie en genieten we van een koele nacht op nog altijd veel te harde matrassen.
We nemen de taxiboot naar Chinatown en wandelen door de straatjes die volgestouwd staan met kraampjes. Rond de middag vinden we een kraampje waar er enkele locals aan het eten zijn, er hangen grote foto’s bij en dus wijzen we met de vinger naar de foto die er ons het lekkerste uitziet.
Even verder vinden we een wel heel kleurrijke tempel, deze keer staat er geen beeld van Boeddha maar van Krishna. Een Hindoeistische tempel dus. Een jonge vrouw is een mooi vouwwerkje aan het maken met een bloem, voorzichtig vraag ik haar even of ik mag filmen. Dat was geen probleem en stap voor stap legt ze me de techniek uit. Als bedankje doneer ik een armzalige 10 bath in een van de vele donatieboxen. Daarna bezoeken we nog een tempel met een gouden Boeddha en lopen we verder naar het station. Als een lokale vrouw dezelfde richting uitgaat en hoort dat we naar het station lopen, krijgen we heel wat goede raad over hoe te boeken en neem ze ons ook op sleeptouw bij het oversteken van een zeer drukke en grote rijbaan. Voor we binnengaan, spreekt ons iemand aan en zij schrijft op een briefje wat we nodig hebben. We hoeven binnen alleen maar het briefje af te geven en er word ons een plekje op de nachttrein naar Chiang Mai gereserveerd voor 2 dagen later.
We besluiten de rest van de namiddag door te brengen in Siam Mall, een van de duurdere shoppingmalls. Hier eten we Japanse ramen en worden we bij het naar huis brengen door een tuk tuk nogmaals opgelicht. Maar 5km door de regen lopen was ook niet echt een optie.
De volgende ochtend besluiten we om eens een echt Thais ontbijt te proberen en wandelen naar een van de kleine straatjes in de buurt van Khao San Road. We bestellen een soepje van varkensgehakt met groenten en noodles en 2 sneedjes toast. Niet slecht, maar geef ons toch maar een booke met choco. Zeker voor op nuchtere maag is dit veel te zoet en veel te machtig. We besluiten om nog wat meer tempels te bezoeken. We lopen naar de Golden Mountain en worden onderweg door een man aangesproken die ons erop wijst dat de tempel niet open is.
Dit is ‘the oldest trick in the book’, locals die ons waarschuwen dat een tempel zogezegd niet open is omdat het Boeddha-dag is of een andere feestdag of zelfs gewoon een zondag. Ze smeren je dan een veel te dure tuktuk aan en brengen je naar enkele andere tempels en een hoop winkeltjes waar 20 verkopers klaar staan om je iets aan te smeren. En iedere toerist valt hier ten minste 1 keer voor. Maar wij kennen het ondertussen en met een zwak excuus wimpelen we hem af en loop recht op ons doel af.
Met het gratis ticket van het Koninklijk Paleis kunnen we op Anata Samokhon Throne Hall nog enkele expedities bekijken. We laten onze spullen achter in de kluisjes, camera’s en gsms zijn niet welkom en al snel begrijpen we waarom. Kamers vol met prachtige spullen, goud, zilver, ivoor. Spijtig dat we geen foto’s mogen maken, maar het is allesinds een bezoekje waard. Enkele uren later wandelen we terug naar het hostel en stoppen onderweg voor een BLT (Bacon, Lettuce & Tomato), een typisch Amerikaans broodje. We skypen nog even met het thuisfront en duiken op tijd ons bed in.
We houden het rustig op onze laatste dag in Bangkok. We bezoeken enkele parken, lopen wat rond in de stad en houden even halt bij een internationaal poppentheater festival. Terug aangekomen op hotel vragen we nog even of we ons kunnen opfrissen en nemen dan stiekem een doesj. Daarna zoeken we een taxi, en natuurlijk zijn die nergens te bespeuren als je met 20kg op je rug staat rond te draaien. Maar gelukkig helpt een local ons, de taxi-chauffeur wou ons voor 100 bath naar het station brengen, zo’n 5 km verderop. Maar deze keer ging ik me niet in het zak laten zetten en bij de woorden ‘Meter or we walk’ gaf hij schorvoetend toe. De rit naar het station was dan ook stil. Je weet perfect wanneer je bent opgelicht, als de taxi of tuktuk chauffeur honderuit babbelen, mag je ervan uitgaan dat je veel te veel hebt betaald voor je rit. Wij betaalden voor het ritje naar het treinstation 55 bath, iets meer als de helft dus. We konden rechtstreeks onze wagon in en settelden ons voor een 14u durende rit richting Noord-Thailand.
Dag 6 – Aankomst in Chiang Mai
Om 9.45u rijdt de nachttrein Chiang Mai binnen. De stad staat omschreven als een kopie van Bangkok, alleen wat kleiner en gezelliger. Via de website van het Veerachai Court Hotel hadden we een kamer geboekt. Na wat heen en weer gemaild was de reservatie in orde, maar nergens in de mail stond het adres en tegen dat we dat realiseerde zaten we al op de nachttrein. Aan het treinstation dan maar naar de tourist information stand, waar ze al met de gratis maps van Chiang Mai aan het zwaaien waren. Alle hostels stonden op de kaart en vermits we de lokatie ongeveer wisten, hadden we ons hotel snel gevonden. Buiten stonden 20 chauffeurs van taxi’s en tuk tuks ons op te wachten. Iedereen vroeg 100 bath voor de rit naar ons hostel. Metertaxi’s rijden er niet rond en afdingen lukte ook niet erg goed. We besloten dan maar om te wandelen maar net buiten de poort van het station stond een vrouw met haar tuk tuk die de rit wilde doen voor 80 bath. En dus propte we ons samen met onze valiezen in de veel te kleine tuk tuk.
Onze kamer en eigenlijk het hele hotel is een serieuze upgrade t.o.v. Bangkok. We hebben kasten, dressoirs, een tv, een frigo en veel ruimte. We hebben zelfs een bellboy, of bellgirl want regelmatig kan je het onderscheid niet maken, die onze dagrugzakken naar boven droeg. Enkele stoere taxi mannen en tuk tuk vrouwen hebben al eens gepresteerd om mijn rugzak te verplaatsen, maar met een rugzak die half zo zwaar is als zijzelf geven ze al vlug op.
De rest van de dag ontdekken we de stad, de restaurantjes en boeken we tours naar een olifantenreservaat en ook een dagtrekking in het Doi Inthanon National Park.
Van 1 tem 7 november is er het lichtfestival, Loi Krathong. Dit wordt in grote delen van Thailand en naburige landen uitvoering gevierd. Overal hangen al versieringen voor het lichtfestival. En opeens wordt onze aandacht getrokken door een monnik die een dienst leidde. We lopen even binnen en kijken even rond.
Even later stapt er een Amerikaans meisje op ons af met de vraag of we weten wat dit allemaal is. Ik vertel haar dat het waarschijnlijk wel met het lichtfestival te maken heeft en dat het waarschijnlijk voor ‘good luck’ is. Toen we even later 2 toeristen door het doolhof zagen lopen, zijn we ook maar een kijkje gaan nemen. Het is gemaakt op Aziatische hoogte want Bart en ik kijken er gewoon over.
We delen nog een kommetje noodlesoep en kopen ons ontbijt in de nachtwinkel. Daarna lopen we terug naar het hotel. Dat leek moeilijker dan gedacht. En nadat Bart met zijn gsm ons enkele verkeerde straatjes instuurde, haalde ik mijn map uit die we van het hotel hadden gekregen. Maar mijn pogingen draaiden ook op niets uit. Zelfs de hulp van een lokale Thai bracht ons niet dichter, tot ik opeens opmerkte dat de receptioniste niet ons hotel had aangeduid op de kaart maar een cirkel had gezet in de straat erlangs. Daarna waren we snel terug op de kamer waar we ons valies konden pakken voor onze eerste georganiseerde activiteit.
Dag 7 – Bezoekje aan Happy Elephant Home
Een must-see in Chiang Mai zijn de olifanten. En hoewel veel mensen een tour boeken waar ze op deze wilde dieren kunnen rijden, willen wij dat in geen geval doen. Wij kiezen voor Happy Elephant Home. Hier vangen ze oude en mishandelde olifanten op.
We zijn met 10 personen, jonge backpackers van Duitsland, Engeland, Amerika, Wales en Japan en een koppel Fransen met hun kleuterzoontje. Met een minibus worden we naar het kamp gebracht. Als we aankomen krijgen we al onmiddelijk enkele olifanten te zien. We geven ze wat bananen en krijgen dan andere kleren. We wandelen met ze mee naar de rivier. Hier nemen de olifanten een duik en springen enkele van ons mee in de rivier.
Onze gids verteld honderduit over de olifanten en het kamp. Hoe hij er graag veel meer wil redden maar omdat een olifant 1 tot 2 miljoen bath kost, moet hij het geld verzamelen via de tour. ’s Middags lopen we terug naar het kamp waar we een lekker lunch voorgeschoteld krijgen. De meeste hadden een halve dag geboekt en terwijl zij werden teruggebracht, gingen we samen met Cath en de gids naar een suikerrietplantage en kregen we een lesje in suikerriet plukken. Terug bij de olifanten mogen we ze het suikerriet voeren en krijgen we zelf ook enkele stukjes voorgeschoteld, best lekker!!
Daarna nemen de olifanten nog een modderbad en mogen we ze wassen. De volledige dag door zijn er verschillende fotomogelijkheden. Op het einde van de dag kunnen we ons doesjen en omkleden en wacht ons nog een rit terug naar het hotel.
Dit is een must-do voor reizigers in Chiang Mai. Neem geen trips waar je op de dieren kunt rijden, maar spendeer je geld aan een trip waar de dieren voorop staan.
Dag 8 – Trekking in Doi Inthanon NP
Vandaag staan we een uurtje vroeger klaar voor de deur van ons hotel. We doen onze eerste trekking doorheen Doi Inthanon National Park. De lucht is grijs en ook de hitte van de afgelopen dagen is ver te zoeken. We zien de locals dan ook allemaal met lange mouwen. We zijn met een groepje van 7: een Frans koppel, een Duits koppel en een meisje van Oostenrijk. Het is een dik uur rijden naar het Nationale Park en halverwege begint het te druppelen. Onze gids had ons voorzien van bananen en een typisch Thais fruit (ziet eruit als een gele pruim, is zo groot als een blauwe pruim en smaakt als een peer) voor ontbijt en flesjes water voor de wandeling. Onderweg kocht hij nog regenjasjes voor ieder van ons want het was ondertussen aan het stortregenen. Voor de middag stond er een 2u durende wandeling op het programma op 2200m hoogte. Van enig panoramisch uitzicht was er niets te bespeuren, alleen maar mist. Tegen het einde van de wandeling had niemand nog droge voeten en ook onze regenjasjes waren nat van binnen en buiten.
Net voor de lunch stoppen we nog bij 2 Pagoda’s die zijn gebouwd voor de koning en de koningin, ter ere van zijn 60ste verjaardag. Onze lunch kregen we in een restaurant van een van de hilltribes. Eten op de georganiseerde tours is altijd royaal en superlekker!! Na de middag was het gestopt met regenen en maakten we een wandeling met onze gids en een lokale gids van de Karen stam. We springen over riviertjes, klimmen over zelfgemaakte trappen en bamboeladders. De lokale gids plukte regelmatig iets van de planten of bomen, maakte hoedjes uit bladeren van de bomen, spotte kleine kikkers. In zijn beste Thai legde hij uit over zijn thuisbasis, het woud. We proeven de dunne versie van rabarber, de mini-versie van kastanjes, etc. Daarna mogen we nog een zelfgemaakte koffie gaan drinken in zijn dorp. Als laatste maken we nog een stop bij een 80m hoge waterval, de hoogste van Thailand. Daarna rijden we terug naar Chiang Mai en tegen 19.30u konden we eindelijk die doorweekte kleren uittrekken. We gaan nog even de McDonalds binnen die op 5 min wandelen van ons hostel ligt en bestellen een large menu. Ze hadden het beter giant menu genoemd, want het was echt gigantisch. Blijkbaar heeft Azie de Amerikaanse standaarden en niet de Europese. Volgende keer toch maar een normaal menu.
Dag 9 – Kook cursus en Loi Krathong
We slapen iets langer en droppen om 10u onze was af aan de receptie. Voor 1.25 euro/kg krijgen we hem enkele uren later lekker ruikend en geperst terug. Daarna worden we door de kamermeisjes uit de kamer gezet en terwijl zij ons voorzien van schoon beddegoed en een zuivere kamer lopen wij richting McDonalds voor een poging tot gratis wifi (niet gelukt trouwens). Ondertussen speur ik enkele kleine straatjes in de buurt af en stoot ik toevallig op een kookschool. Madam Thai geeft 3x per dag een kookcursus. Een 5 gangen menu met telkens keuze uit 3 gerechten. We besluiten om ons in te schrijven voor de cursus van 13.30u. Omdat we nog 2 uurtjes te gaan hebben lopen we richting Municipal Office waar er op een pleintje de Fancy Hot Air Balloon Competitie aan de gang is. Het is echt indrukwekkend vermits alle ballonnen en vliegtuigjes zelfgemaakt zijn. Neem zeker eens een kijkje bij de foto’s/filmpjes.
Op de kookcursus kies ik voor Papaya Salade, Pad Thai, Tofu Soup, Fried Banana en Massaman Curry. Bart leert om Spring Rolls, Pad See Uw, Tofu Soup, Banana with Coconut Milk en Panang Curry te maken. We krijgen les van Madam, een zeer aardige dame die een goed mondje Engels spreekt. In 3 uur tijd krijgen we de instructies om ieder gerecht tot een goed einde te brengen. En hoewel we alleen maar een klein ontbijt hadden gehad en de voorgerechten er vlot ingingen, liep het bij onze 3de gang al wat stroef. Ons dessert en de curry vragen we dan ook ‘To Go’. Het was een heel leuke en leerrijke ervaring en een must-do, maar probeer van alles wat te proeven en neem de rest mee naar huis.
’s Avonds gaan we de straat terug op voor het Loi Krathong festival. Overal staan er mensen op straat die papieren lantaarns oplaten. De hele lucht boven Chiang Mai is ermee verlicht en de rivieren zijn bezaaid met brandende bloemenbootjes. We kunnen natuurlijk niet achterblijven en en betalen 40 bath voor onze eigen lantaarn. Overal op straat staan er eetkraampjes. Er is zelfs een kermis, de Thaise variant van wat wij kennen. Goudvisjes vangen met een netje van papier, ballonnen kapotgooien met pijltjes, etc. We wandelen er enkele uren rond en lopen ook even binnen op de nightmarket The Night Bazaar.
Dag 10 – Loi Krathong
We staan op met veel spierpijn van onze wandeling in het National Park. Ik heb sinds gisteren ook nog uitslag rond beide enkels. Net nu ik van de muggen verlost was, ben ik slachtoffer van een nieuw dier/plant. Lang leve de tropen!!! We spenderen de voormiddag aan het afwerken van onze blog en de verdere uitstippeling van onze route. Voorlopig op de planning: vanavond de laatste dag van het Loi Krathong festival, morgen vertrekken we richting Chiang Rai om vandaaruit de grens over te steken naar Laos.
Op alle gebied lopen ze hier in Thailand achter, behalve op internet vlak, alles werkt met 3G en vermits we nog niet de juiste SIM kaart hebben gevonden, is het dus betalen voor de blog up te daten.
Dag 11 tem 13 – Chiang Rai
De volgende morgen lopen we binnen in het busstation en boeken ons een trip richting Chiang Rai. Aan de balie bleek dat de eerstvolgende bus waar 2 zitjes op beschikbaar waren, pas over 2 uur zou vertrekken en dus zakken we onderuit in de stoelen van het station. We zijn duidelijk niet de enige backpackers met het idee van ‘opdagen en we zien wel’. Overal lezen we bustijden van 2u tot 6u, maar gelukkig zijn we 3 uurtjes na vertrek al op onze bestemming.
In Chiang Rai zelf schuimen we de tourbookings offices af op zoek naar een goede tour voor de Golden Triangle. Maar we vinden weinig waar voor ons geld en besluiten dan maar om het op ons eigen te regelen. We huren een scooter voor 24u en kopen een map van de stad en omgeving. We vertrekken richting de White Tempel (Wat Rong Khun)zo’n 15km ten zuiden. Rijden op de drukke straten van Chiang Rai valt nog verbazingwekkend goed mee. We doen gewoon wat de locals doen. En iedereen rijdt toch in een grote bocht om ons heen. We zijn er dan ook makkelijk uit te halen, alleen de toeristen rijden met een helm op.
We besluiten om te wandelen naar de Hall of Opium. Daar aangekomen worden we welkom geheten met de woorden ‘Monday closingday’. Maar omdat we net die hele trip in 33 graden hebben gewandeld, mogen we toch even het domein op om enkele foto’s te nemen. We begeven ons dan maar naar het kleine museum. Hier vind je uitleg over de verschillende stadiums van het opium kweken, de verschillende pijpen. Uitleg en foto’s van de etnische minderheden die de planten meegebracht hebben. En nog veel meer.
Dag 14 – Border Crossing
De volgende dag nemen we een lokale bus naar Chiang Khong om vandaar de grens over te steken naar Laos. De grensovergangen zijn toch altijd een beetje zenuwslopend, het is onbekend terrein en je weet nooit of je visum voor het nieuwe land wel krijgt. Net voor we aan Chiang Khong komen stopt de bus en de vrouw roept dat iedereen die naar Laos wil hier best kan afstappen. We wagen het erop en net als wij samen met onze valiezen uit de bus zijn gestapt, zien we de tuk tuk chauffeurs de vrouw geld toesteken. En dan weet je dat je de verkeerde keuze hebt gemaakt. Maarja, de bus was weg en dus konden we niet veel meer doen dan een tuk tuk naar de grenscontrole nemen voor 50 bath. Daar aangekomen lieten we ons uitschrijven in Thailand en toen moesten we de bus nemen naar de andere kant van de grens. Belachelijk, maar toen we aanhaalden dat we dit wel zouden wandelen, werd ons zeer duidelijk gemaakt dat dit niet kon. Iedereen moest met de bus en dus betalen we de 25 bath voor een busritje van 500m.
Parallel met de Khao San road loop er nog een winkelstraat. Hier zijn de verkopers iets minder opdringerig en ook spelen er verschillende live-bands. Ook de eetkraampjes en de restaurants op deze plekken zien en ruiken lekker. Zeker een plekje om nog terug te komen, maar voorlopig spelen we safe en lopen we terug naar het hotel waar we op het terras en met een koud biertje onze plannen voor de volgende dagen opstellen en de blog updaten.
Dag 2 tem 5 –
Bangkok stad
Na een niet zo succesvolle nacht op harde matrassen en met
een airco die hete lucht blaast worden we door Bangkok verwelkomt met een
temperatuur van 30 graden. Vandaag word ook duidelijk dat de muggen in Bangkok
me even graag hebben als de muggen thuis. Alleen zijn het hier bulten van zo’n
2 cm doorsnede ipv 2mm. Volgende keer insmeren en een lange broek van zodra de
zon ondergaat. Vandaag besluiten we de tuktuks te laten voor wat ze zijn en wandelen we richting het Koninklijk Paleis voor een bezoek. En we zijn blijkbaar niet de enige, tientallen bussen met Chinese toeristen stoppen om een kijkje te nemen. De entree kost 500 bath, hiervoor krijgen we niet alleen toegang tot het paleis, maar ook een munten museum en we mogen binnen de 7 dagen ook nog Anata Samokhon Throne Hall bezoeken.
Het paleis is gedeeltelijk nog bewoond door de koninklijke familie. Er is veel te zien en we nemen dus ook onze tijd. Daarna gaan we naar What Po, hier vindt je de grootste liggende boeddha van Thailand en misschien zelfs heel de wereld. Op onze blote voeten/sokken schuifelen we achter de tientallen andere bezoekers aan en proberen net zoals iedereen enkele foto’s te nemen.
Op straat worden we overal door de tuktuk chauffeurs aangesproken, ze lijken maar niet te begrijpen dat er ook westerse toeristen zijn die willen wandelen. We nemen voor 3 bath de ferry naar What Arun, die aan de overkant van de rivier ligt. Vanop de rivier lijkt het een hele mooie tempel, maar van kortbij is er veel restauratiewerk. Delen ervan zijn daarom ook afgesloten voor renovatie. We lopen de stijle trap op en krijgen een mooi uitzicht over de rivier.
Wat me opvalt is dat er in Thailand veel vrouwen zijn die mannenwerk doen, in de bouw, de metaalsector, de stratenvegers, straatventers. Mannen vind je dan vooral in een tuktuk of een taxi.
We lopen terug naar het hotel wanneer we een noodlesoep restaurant passeren. Het is er druk en met een blik in de kommen van de andere gasten, wisten we allebei ‘dit zou ons wel smaken’. We namen plaats en bestelde de Vietnameese noodlesoep. Lekker, goedkoop en zeker voor herhaling vatbaar.
’s Avonds besluiten we om wat sfeer te gaan opsnuiven op Khao San Road, we drinken er een biertje en geraken aan de praat met 2 Nederlanders. Ze halen de kaarten boven en al snel spelen we enkele spelletjes Shithead mee. Tegen middernacht houden we het voor bekeken. Hoog tijd voor ons bed!
Ondertussen hebben we de airco onder de knie en genieten we van een koele nacht op nog altijd veel te harde matrassen.
We nemen de taxiboot naar Chinatown en wandelen door de straatjes die volgestouwd staan met kraampjes. Rond de middag vinden we een kraampje waar er enkele locals aan het eten zijn, er hangen grote foto’s bij en dus wijzen we met de vinger naar de foto die er ons het lekkerste uitziet.
Even verder vinden we een wel heel kleurrijke tempel, deze keer staat er geen beeld van Boeddha maar van Krishna. Een Hindoeistische tempel dus. Een jonge vrouw is een mooi vouwwerkje aan het maken met een bloem, voorzichtig vraag ik haar even of ik mag filmen. Dat was geen probleem en stap voor stap legt ze me de techniek uit. Als bedankje doneer ik een armzalige 10 bath in een van de vele donatieboxen. Daarna bezoeken we nog een tempel met een gouden Boeddha en lopen we verder naar het station. Als een lokale vrouw dezelfde richting uitgaat en hoort dat we naar het station lopen, krijgen we heel wat goede raad over hoe te boeken en neem ze ons ook op sleeptouw bij het oversteken van een zeer drukke en grote rijbaan. Voor we binnengaan, spreekt ons iemand aan en zij schrijft op een briefje wat we nodig hebben. We hoeven binnen alleen maar het briefje af te geven en er word ons een plekje op de nachttrein naar Chiang Mai gereserveerd voor 2 dagen later.
We besluiten de rest van de namiddag door te brengen in Siam Mall, een van de duurdere shoppingmalls. Hier eten we Japanse ramen en worden we bij het naar huis brengen door een tuk tuk nogmaals opgelicht. Maar 5km door de regen lopen was ook niet echt een optie.
De volgende ochtend besluiten we om eens een echt Thais ontbijt te proberen en wandelen naar een van de kleine straatjes in de buurt van Khao San Road. We bestellen een soepje van varkensgehakt met groenten en noodles en 2 sneedjes toast. Niet slecht, maar geef ons toch maar een booke met choco. Zeker voor op nuchtere maag is dit veel te zoet en veel te machtig. We besluiten om nog wat meer tempels te bezoeken. We lopen naar de Golden Mountain en worden onderweg door een man aangesproken die ons erop wijst dat de tempel niet open is.
Dit is ‘the oldest trick in the book’, locals die ons waarschuwen dat een tempel zogezegd niet open is omdat het Boeddha-dag is of een andere feestdag of zelfs gewoon een zondag. Ze smeren je dan een veel te dure tuktuk aan en brengen je naar enkele andere tempels en een hoop winkeltjes waar 20 verkopers klaar staan om je iets aan te smeren. En iedere toerist valt hier ten minste 1 keer voor. Maar wij kennen het ondertussen en met een zwak excuus wimpelen we hem af en loop recht op ons doel af.
Met het gratis ticket van het Koninklijk Paleis kunnen we op Anata Samokhon Throne Hall nog enkele expedities bekijken. We laten onze spullen achter in de kluisjes, camera’s en gsms zijn niet welkom en al snel begrijpen we waarom. Kamers vol met prachtige spullen, goud, zilver, ivoor. Spijtig dat we geen foto’s mogen maken, maar het is allesinds een bezoekje waard. Enkele uren later wandelen we terug naar het hostel en stoppen onderweg voor een BLT (Bacon, Lettuce & Tomato), een typisch Amerikaans broodje. We skypen nog even met het thuisfront en duiken op tijd ons bed in.
We houden het rustig op onze laatste dag in Bangkok. We bezoeken enkele parken, lopen wat rond in de stad en houden even halt bij een internationaal poppentheater festival. Terug aangekomen op hotel vragen we nog even of we ons kunnen opfrissen en nemen dan stiekem een doesj. Daarna zoeken we een taxi, en natuurlijk zijn die nergens te bespeuren als je met 20kg op je rug staat rond te draaien. Maar gelukkig helpt een local ons, de taxi-chauffeur wou ons voor 100 bath naar het station brengen, zo’n 5 km verderop. Maar deze keer ging ik me niet in het zak laten zetten en bij de woorden ‘Meter or we walk’ gaf hij schorvoetend toe. De rit naar het station was dan ook stil. Je weet perfect wanneer je bent opgelicht, als de taxi of tuktuk chauffeur honderuit babbelen, mag je ervan uitgaan dat je veel te veel hebt betaald voor je rit. Wij betaalden voor het ritje naar het treinstation 55 bath, iets meer als de helft dus. We konden rechtstreeks onze wagon in en settelden ons voor een 14u durende rit richting Noord-Thailand.
Dag 6 – Aankomst in Chiang Mai
Om 9.45u rijdt de nachttrein Chiang Mai binnen. De stad staat omschreven als een kopie van Bangkok, alleen wat kleiner en gezelliger. Via de website van het Veerachai Court Hotel hadden we een kamer geboekt. Na wat heen en weer gemaild was de reservatie in orde, maar nergens in de mail stond het adres en tegen dat we dat realiseerde zaten we al op de nachttrein. Aan het treinstation dan maar naar de tourist information stand, waar ze al met de gratis maps van Chiang Mai aan het zwaaien waren. Alle hostels stonden op de kaart en vermits we de lokatie ongeveer wisten, hadden we ons hotel snel gevonden. Buiten stonden 20 chauffeurs van taxi’s en tuk tuks ons op te wachten. Iedereen vroeg 100 bath voor de rit naar ons hostel. Metertaxi’s rijden er niet rond en afdingen lukte ook niet erg goed. We besloten dan maar om te wandelen maar net buiten de poort van het station stond een vrouw met haar tuk tuk die de rit wilde doen voor 80 bath. En dus propte we ons samen met onze valiezen in de veel te kleine tuk tuk.
Onze kamer en eigenlijk het hele hotel is een serieuze upgrade t.o.v. Bangkok. We hebben kasten, dressoirs, een tv, een frigo en veel ruimte. We hebben zelfs een bellboy, of bellgirl want regelmatig kan je het onderscheid niet maken, die onze dagrugzakken naar boven droeg. Enkele stoere taxi mannen en tuk tuk vrouwen hebben al eens gepresteerd om mijn rugzak te verplaatsen, maar met een rugzak die half zo zwaar is als zijzelf geven ze al vlug op.
De rest van de dag ontdekken we de stad, de restaurantjes en boeken we tours naar een olifantenreservaat en ook een dagtrekking in het Doi Inthanon National Park.
Van 1 tem 7 november is er het lichtfestival, Loi Krathong. Dit wordt in grote delen van Thailand en naburige landen uitvoering gevierd. Overal hangen al versieringen voor het lichtfestival. En opeens wordt onze aandacht getrokken door een monnik die een dienst leidde. We lopen even binnen en kijken even rond.
Even later stapt er een Amerikaans meisje op ons af met de vraag of we weten wat dit allemaal is. Ik vertel haar dat het waarschijnlijk wel met het lichtfestival te maken heeft en dat het waarschijnlijk voor ‘good luck’ is. Toen we even later 2 toeristen door het doolhof zagen lopen, zijn we ook maar een kijkje gaan nemen. Het is gemaakt op Aziatische hoogte want Bart en ik kijken er gewoon over.
We delen nog een kommetje noodlesoep en kopen ons ontbijt in de nachtwinkel. Daarna lopen we terug naar het hotel. Dat leek moeilijker dan gedacht. En nadat Bart met zijn gsm ons enkele verkeerde straatjes instuurde, haalde ik mijn map uit die we van het hotel hadden gekregen. Maar mijn pogingen draaiden ook op niets uit. Zelfs de hulp van een lokale Thai bracht ons niet dichter, tot ik opeens opmerkte dat de receptioniste niet ons hotel had aangeduid op de kaart maar een cirkel had gezet in de straat erlangs. Daarna waren we snel terug op de kamer waar we ons valies konden pakken voor onze eerste georganiseerde activiteit.
Dag 7 – Bezoekje aan Happy Elephant Home
Een must-see in Chiang Mai zijn de olifanten. En hoewel veel mensen een tour boeken waar ze op deze wilde dieren kunnen rijden, willen wij dat in geen geval doen. Wij kiezen voor Happy Elephant Home. Hier vangen ze oude en mishandelde olifanten op.
We zijn met 10 personen, jonge backpackers van Duitsland, Engeland, Amerika, Wales en Japan en een koppel Fransen met hun kleuterzoontje. Met een minibus worden we naar het kamp gebracht. Als we aankomen krijgen we al onmiddelijk enkele olifanten te zien. We geven ze wat bananen en krijgen dan andere kleren. We wandelen met ze mee naar de rivier. Hier nemen de olifanten een duik en springen enkele van ons mee in de rivier.
Onze gids verteld honderduit over de olifanten en het kamp. Hoe hij er graag veel meer wil redden maar omdat een olifant 1 tot 2 miljoen bath kost, moet hij het geld verzamelen via de tour. ’s Middags lopen we terug naar het kamp waar we een lekker lunch voorgeschoteld krijgen. De meeste hadden een halve dag geboekt en terwijl zij werden teruggebracht, gingen we samen met Cath en de gids naar een suikerrietplantage en kregen we een lesje in suikerriet plukken. Terug bij de olifanten mogen we ze het suikerriet voeren en krijgen we zelf ook enkele stukjes voorgeschoteld, best lekker!!
Daarna nemen de olifanten nog een modderbad en mogen we ze wassen. De volledige dag door zijn er verschillende fotomogelijkheden. Op het einde van de dag kunnen we ons doesjen en omkleden en wacht ons nog een rit terug naar het hotel.
Dit is een must-do voor reizigers in Chiang Mai. Neem geen trips waar je op de dieren kunt rijden, maar spendeer je geld aan een trip waar de dieren voorop staan.
Dag 8 – Trekking in Doi Inthanon NP
Vandaag staan we een uurtje vroeger klaar voor de deur van ons hotel. We doen onze eerste trekking doorheen Doi Inthanon National Park. De lucht is grijs en ook de hitte van de afgelopen dagen is ver te zoeken. We zien de locals dan ook allemaal met lange mouwen. We zijn met een groepje van 7: een Frans koppel, een Duits koppel en een meisje van Oostenrijk. Het is een dik uur rijden naar het Nationale Park en halverwege begint het te druppelen. Onze gids had ons voorzien van bananen en een typisch Thais fruit (ziet eruit als een gele pruim, is zo groot als een blauwe pruim en smaakt als een peer) voor ontbijt en flesjes water voor de wandeling. Onderweg kocht hij nog regenjasjes voor ieder van ons want het was ondertussen aan het stortregenen. Voor de middag stond er een 2u durende wandeling op het programma op 2200m hoogte. Van enig panoramisch uitzicht was er niets te bespeuren, alleen maar mist. Tegen het einde van de wandeling had niemand nog droge voeten en ook onze regenjasjes waren nat van binnen en buiten.
Net voor de lunch stoppen we nog bij 2 Pagoda’s die zijn gebouwd voor de koning en de koningin, ter ere van zijn 60ste verjaardag. Onze lunch kregen we in een restaurant van een van de hilltribes. Eten op de georganiseerde tours is altijd royaal en superlekker!! Na de middag was het gestopt met regenen en maakten we een wandeling met onze gids en een lokale gids van de Karen stam. We springen over riviertjes, klimmen over zelfgemaakte trappen en bamboeladders. De lokale gids plukte regelmatig iets van de planten of bomen, maakte hoedjes uit bladeren van de bomen, spotte kleine kikkers. In zijn beste Thai legde hij uit over zijn thuisbasis, het woud. We proeven de dunne versie van rabarber, de mini-versie van kastanjes, etc. Daarna mogen we nog een zelfgemaakte koffie gaan drinken in zijn dorp. Als laatste maken we nog een stop bij een 80m hoge waterval, de hoogste van Thailand. Daarna rijden we terug naar Chiang Mai en tegen 19.30u konden we eindelijk die doorweekte kleren uittrekken. We gaan nog even de McDonalds binnen die op 5 min wandelen van ons hostel ligt en bestellen een large menu. Ze hadden het beter giant menu genoemd, want het was echt gigantisch. Blijkbaar heeft Azie de Amerikaanse standaarden en niet de Europese. Volgende keer toch maar een normaal menu.
Dag 9 – Kook cursus en Loi Krathong
We slapen iets langer en droppen om 10u onze was af aan de receptie. Voor 1.25 euro/kg krijgen we hem enkele uren later lekker ruikend en geperst terug. Daarna worden we door de kamermeisjes uit de kamer gezet en terwijl zij ons voorzien van schoon beddegoed en een zuivere kamer lopen wij richting McDonalds voor een poging tot gratis wifi (niet gelukt trouwens). Ondertussen speur ik enkele kleine straatjes in de buurt af en stoot ik toevallig op een kookschool. Madam Thai geeft 3x per dag een kookcursus. Een 5 gangen menu met telkens keuze uit 3 gerechten. We besluiten om ons in te schrijven voor de cursus van 13.30u. Omdat we nog 2 uurtjes te gaan hebben lopen we richting Municipal Office waar er op een pleintje de Fancy Hot Air Balloon Competitie aan de gang is. Het is echt indrukwekkend vermits alle ballonnen en vliegtuigjes zelfgemaakt zijn. Neem zeker eens een kijkje bij de foto’s/filmpjes.
Op de kookcursus kies ik voor Papaya Salade, Pad Thai, Tofu Soup, Fried Banana en Massaman Curry. Bart leert om Spring Rolls, Pad See Uw, Tofu Soup, Banana with Coconut Milk en Panang Curry te maken. We krijgen les van Madam, een zeer aardige dame die een goed mondje Engels spreekt. In 3 uur tijd krijgen we de instructies om ieder gerecht tot een goed einde te brengen. En hoewel we alleen maar een klein ontbijt hadden gehad en de voorgerechten er vlot ingingen, liep het bij onze 3de gang al wat stroef. Ons dessert en de curry vragen we dan ook ‘To Go’. Het was een heel leuke en leerrijke ervaring en een must-do, maar probeer van alles wat te proeven en neem de rest mee naar huis.
’s Avonds gaan we de straat terug op voor het Loi Krathong festival. Overal staan er mensen op straat die papieren lantaarns oplaten. De hele lucht boven Chiang Mai is ermee verlicht en de rivieren zijn bezaaid met brandende bloemenbootjes. We kunnen natuurlijk niet achterblijven en en betalen 40 bath voor onze eigen lantaarn. Overal op straat staan er eetkraampjes. Er is zelfs een kermis, de Thaise variant van wat wij kennen. Goudvisjes vangen met een netje van papier, ballonnen kapotgooien met pijltjes, etc. We wandelen er enkele uren rond en lopen ook even binnen op de nightmarket The Night Bazaar.
Dag 10 – Loi Krathong
We staan op met veel spierpijn van onze wandeling in het National Park. Ik heb sinds gisteren ook nog uitslag rond beide enkels. Net nu ik van de muggen verlost was, ben ik slachtoffer van een nieuw dier/plant. Lang leve de tropen!!! We spenderen de voormiddag aan het afwerken van onze blog en de verdere uitstippeling van onze route. Voorlopig op de planning: vanavond de laatste dag van het Loi Krathong festival, morgen vertrekken we richting Chiang Rai om vandaaruit de grens over te steken naar Laos.
Op alle gebied lopen ze hier in Thailand achter, behalve op internet vlak, alles werkt met 3G en vermits we nog niet de juiste SIM kaart hebben gevonden, is het dus betalen voor de blog up te daten.
Dag 11 tem 13 – Chiang Rai
De volgende morgen lopen we binnen in het busstation en boeken ons een trip richting Chiang Rai. Aan de balie bleek dat de eerstvolgende bus waar 2 zitjes op beschikbaar waren, pas over 2 uur zou vertrekken en dus zakken we onderuit in de stoelen van het station. We zijn duidelijk niet de enige backpackers met het idee van ‘opdagen en we zien wel’. Overal lezen we bustijden van 2u tot 6u, maar gelukkig zijn we 3 uurtjes na vertrek al op onze bestemming.
In Chiang Rai zelf schuimen we de tourbookings offices af op zoek naar een goede tour voor de Golden Triangle. Maar we vinden weinig waar voor ons geld en besluiten dan maar om het op ons eigen te regelen. We huren een scooter voor 24u en kopen een map van de stad en omgeving. We vertrekken richting de White Tempel (Wat Rong Khun)zo’n 15km ten zuiden. Rijden op de drukke straten van Chiang Rai valt nog verbazingwekkend goed mee. We doen gewoon wat de locals doen. En iedereen rijdt toch in een grote bocht om ons heen. We zijn er dan ook makkelijk uit te halen, alleen de toeristen rijden met een helm op.
De volgende ochtend stoppen we even bij de Deense bakkerij
voor enkele kraakverse croissants en dan rijden we naar de Black House, dit museum
is ontworpen door de leerling van de architect die de White Tempel heeft
ontworpen. Daarna droppen we om 11u onze scooter terug af bij de verhuur. De
man komt al aanlopen met Bart zijn paspoort en in no time zitten we op de
lokale bus richting Golden Triangle. De Golden Triangle is het punt waar
Thailand, Laos en Myanmar samenkomen.
Ooit was dit het gebied met de grootste illegale
opiumproductie van Azie dat grote inkomsten bood aan de regionale etnische
minderheden, maar tegenwoordig is de
drugshandel grotendeels de kop ingedrukt en is het een toeristische
trekpleister geworden. Er zijn 2
museums, het kleine Opium Museum en 2km verderop de grote Hall of Opium.We besluiten om te wandelen naar de Hall of Opium. Daar aangekomen worden we welkom geheten met de woorden ‘Monday closingday’. Maar omdat we net die hele trip in 33 graden hebben gewandeld, mogen we toch even het domein op om enkele foto’s te nemen. We begeven ons dan maar naar het kleine museum. Hier vind je uitleg over de verschillende stadiums van het opium kweken, de verschillende pijpen. Uitleg en foto’s van de etnische minderheden die de planten meegebracht hebben. En nog veel meer.
De Lonely Planet noemt de Golden Triangle een “tourist trap”,
en eigenlijk is het dat ook. Het is maar klein en buiten het drielandenpunt,
het museum en een gouden boeddha is er niet veel te zien. We zijn dus ook snel
uitgekeken, we wandelen nog wat langs de kraampjes en nemen om half 4 een bus
terug naar Chiang Rai.
’s Avonds kuieren we over de avondmarkt waar we onze eerste
souveniers op de kop tikken en eten we in het markrestaurant waar we
ondertussen afwisselend geëntertaind worden door danseressen die een
traditionele Thaise dans uitvoeren en een zangeres met een nogal sappig
Aziatisch Engelse neusklank die begeleid word door een gitarist. We kiezen voor
de Minced Pork with fresh basil leaves. Lekker maar verdomd pikant en spijtig
genoeg niet de beste keuze voor mij. “Probeer eens iets nieuws!” zegt Bart dan
tegen mij. Hij mag blij zijn dat er naast onze eigen badkamer, ook nog gemeenschappelijke
wc’s zijn. Spicy food à
NEVER AGAIN!!Dag 14 – Border Crossing
De volgende dag nemen we een lokale bus naar Chiang Khong om vandaar de grens over te steken naar Laos. De grensovergangen zijn toch altijd een beetje zenuwslopend, het is onbekend terrein en je weet nooit of je visum voor het nieuwe land wel krijgt. Net voor we aan Chiang Khong komen stopt de bus en de vrouw roept dat iedereen die naar Laos wil hier best kan afstappen. We wagen het erop en net als wij samen met onze valiezen uit de bus zijn gestapt, zien we de tuk tuk chauffeurs de vrouw geld toesteken. En dan weet je dat je de verkeerde keuze hebt gemaakt. Maarja, de bus was weg en dus konden we niet veel meer doen dan een tuk tuk naar de grenscontrole nemen voor 50 bath. Daar aangekomen lieten we ons uitschrijven in Thailand en toen moesten we de bus nemen naar de andere kant van de grens. Belachelijk, maar toen we aanhaalden dat we dit wel zouden wandelen, werd ons zeer duidelijk gemaakt dat dit niet kon. Iedereen moest met de bus en dus betalen we de 25 bath voor een busritje van 500m.
Voor ons Laotiaans visum betalen we 35 Amerikaanse dollar.
We halen ook nog even de nationale munt af, maar stoten al snel op een maximum
bedrag van 1 miljoen per keer dat je maar kan afhalen. Toch waan ik me heel
even een miljonair want ik heb zowaar 1 miljoen op zak, ook al is het maar Laotionaanse
KIP en komt dat overeen met zo’n 100 EURO.
Van aan de grens naar onze eerste stopplaats Huay Xai was
volgens Bart zo’n 5km en dus waren we vastbesloten om niet afgezet te
worden. We werden al onmiddelijk
aangesproken door een tuk tuk chauffeur die ons 100 bath aanrekende voor de rit,
die volgens hem 10km was. Te veel volgens ons en dus verplaatsten we ons eerst
maar eens naar de wc’s. Geen makkelijke opgave trouwens om met al uw valiezen
dat kleine kotje binnen te komen. Terug buitengekomen liepen we naar een
mini-bus die enkele andere toeristen had afgezet bij de grens. Hij vroeg 80
bath voor de rit en dit vonden we al een schappelijkere prijs, maar net toen we
wouden instappen, kwam de tuk tuk chauffeur tevoorschijn en toen stuurde onze
minibuschauffeur ons terug naar de tuk tuk. Opnieuw gevraagd hoeveel de prijs
was en hij gaf 100 op, toen we zeiden dat we het voor 80 kregen bij de minibus
werd er opnieuw wat gekibbeld en maakte de andere chauffeur ons duidelijk dat
we voor de tuk tuk moesten gaan. En dus lopen we verder naar enkele andere tuk
tuk chauffeurs met in ons kielzoog de eerste chauffeur die telkens opnieuw liet
merken dat hij ons eerst had opgemerkt en de andere dus geen lagere prijzen
mochten bieden. Toen een of andere onozele ons 200 bath per persoon ging
aanrekenen, hadden wij er genoeg van en besloten we om te gaan wandelen.
Natuurlijk begint het net op het moment dat wij beginnen lopen te regenen. Maar
gelukkig voor ons, kwam nog voor we de parking waren afgelopen het minibusje
ons al achterna gereden en voor 80 bath bracht hij ons alsnog naar Huay Xai.
Toen we een groot bord tegenkwamen met Huay Xai 10km op, moesten we toch
toegeven dat de tuk tuk chauffeur gelijk had en we heel blij waren dat we dit
niet moesten lopen.
Wat een avontuur! Fijn om weer mee te lezen! :-)
ReplyDeleteGroetjes Ilse
Een avontuur is het zeker!
DeleteEn zo kan je ook een beetje mee op reis gaan ;-)
Waaauw zo leuk en boeiend om te lezen !
ReplyDeleteHet gaat goed met jullie daar !
Liefs,
Nathalie
Het gaat hier heel goed. :-) We genieten er met volle teugen van!
Delete